Eru spilavíti slæm fyrir orðspor Íslands?

Ég las viðtal við Álfheiði Ingadóttur heilbrigðisráðherra á vísi í gær þar sem verið er að fjalla um spilavíti, þar sagði hún:

„Ég sé enga ástæðu til þess að breyta lögunum og fara að opna hér spilavíti. Það yrði ekki orðspori Íslands til framdráttar. Ísland hefur upp á margt að bjóða og aðra sérstöðu,” segir Álfheiður sem þykir hugmyndin ekki góð og áréttar að spilafíkn sé alvarlegur sjúkdómur og öllum ljóst hverjar afleiðingar spilafíknar geta orðið.“

Nú eru til dæmis bæði spilavíti í Danmörku og Svíþjóð.  Ég hef ekki orðið var við að þessi spilavíti hafi skaðað orðspor þessara landa.

Ég sé ýmsar ástæður fyrir því að spilavíti eigi ekki að starfa á Íslandi en hvernig sú starfsemi eigi að skaða orðspor okkar sé ég ekki.  Gat Álfheiður virkilega ekki fundið  betri rök gegn spilavíti en að það skaðaði orðspor okkar Íslendinga?

Hitt er annað mál að á Íslandi hafa menn verið með ótrúlegan tvískinnungshátt varðandi spilavíti og fjárhættuspil.  Íslensk góðgerðarsamtök hafa getað rekið spilakassasali, þar sem menn hafa getað tapað aleigunni.  Þegar farið er inn á þessa staði má sjá að þetta eru ekkert annað en vísir af spilavítum.  Það hefur þótt í góðu lagi og stjórnvöld hafa veitt þessu blessun sína.  Meira að segja SÁÁ hefur hluta af tekjum sínum með þátttöku í rekstri spilakassa.    Þeir setja sig nú upp á móti þessari hugmynd, en hversu trúverðugt er það þegar þeir standa sjálfir í stórtækum spilakassarekstri?

Ég er ekkert hrifinn af því að fá spilavíti til Íslands, en það er rétt hjá Álfheiði að spilafíkn sé alvarlegur sjúkdómur.  Á sama tíma er samt skrýtið að góðgerðarstofnun sem starfar við það að hjálpa fólki úr þessari fíkn skuli fá drjúgan skildinginn með rekstri sem verður ekki kallaður annað en vísir að spilavítum. Ég hef ekki séð núverandi heilbrigðisráðherra leggjast gegn því eða koma með aðrar lausnir fyrir þessi félög til að afla sér fjár.

Hver er annars munurinn á sportbar með 15 spilakössum og spilavíti með spilakössum?  Bara nafnið og að það verða væntanlega spilaborð með alvöru „dílerum“?

Jólakort stjórnmálamanna

Síðan ég hóf að gegna trúnaðarstörfum fyrir Sjálfstæðisflokkinn hef ég alltaf fengið mikið af jólakortum frá kjörnum fulltrúum. Sjálfum hefur mér alltaf fundist það skjóta skökku við þegar kjörnir fulltrúar nota peninga frá skattborgurum til að senda mér jólakveðjur, bara af því að ég ber ákveðna stöðu en ekki vegna þess að viðkomandi þekkir mig. Nokkrum sinnum hef ég bent mönnum á hvað þetta er rangt, en hef oftast fengið frekar lítil svör.

Ég hef þó grun um að kóngurinn í þessum sendingum hafi verið Halldór Ásgrímsson á sinni ráðherratíð. Ég fékk ekki kort fyrr en ég fór að gegna trúnaðarstörfum fyrir Sjálfstæðisflokkinn, mörgum árum eftir að ég gekk í flokkinn. Félagi minn sem hafði verið smalað inn í Framsóknarflokkinn í kosningum og hafði allar götur síðan reynt að losna (líklega þó helst með að nöldra ofan í brjóstmálið á sér þegar hann fékk póst frá flokknum) fékk í nokkur ár kort frá Halldóri.

Fyrst menn eru á annað borð að eyða peningum skattborgara í að senda þessar kveðjur, þá er stórundarlegt þegar menn gera það ekki almennilega og senda mjög auðgleymanleg kort. Þessi kort eru yfirleitt gjörsneidd nokkrum persónulegum kveðjum, oft hefðbundin jólakort með skannaðri undirskrift viðkomandi. Oft hefur það gerst að fólk er að senda þessi kort á Þorláksmessu og þau berast þá ekki fyrr en eftir jól.

Velgerðar jólakveðjur geta augljóslega vakið gleði og ánægju með viðkomandi stjórnmálamann en hins vegar illagerðar eingöngu fullkomin sóun á peningum, pappír og vinnu viðkomandi aðila.

Skemmtilegustu kortin eru augljóslega kort sem eru ekki alveg stöðluð af stærð og gerð, með eftirminnilegri mynd. Kort sem eru með mynd af fjölskyldum viðkomandi vekja alltaf athygli mína, þau sýna að viðkomandi á líf fyrir utan stjórnmálin. Það hefur þó gerst nokkrum sinnum að ég hef fengið kort með mynd af viðkomandi, eins og um kosningabækling væri að ræða. Auðvitað er það alltaf viðkunnanlegt þegar menn hafa fyrir að skrifa inn persónulega kveðju og nafn þess sem fær kortið. Jafnvel þótt það taki augljóslega mun lengir tíma, skila slíkar persónulegar kveðjur sér alltaf.

Í fyrra og í ár var lítið af slíkum kortum, en meira af því að stjórnmálamenn sem ég þekki persónulega hafi sent kort á eigin kostnað. Það var lítill söknuður í þessum fjölda á jólakortum stjórnmálamanna sem voru mörg ópersónuleg og fóru beint í ruslið ásamt öðrum auglýsingabæklingum. Það var þó áberandi að um leið og stjórnmálamennirnir fóru að greiða sendingarnar úr eigin vasa að kortin voru yfirleitt betur gerð og meira um persónuleg og áhugaverð jólakort.