Í gær birtist áhugaverð “frétt” á Eyjunni, þar sem rætt var um tengslanetanámskeið Andrésar Jónssonar. Fullyrt var að eingöngu 20% af ráðningum kæmu í gegnum auglýsingar. Sjálfur hef ég nú kynnt mér þetta ágætlega (enda haldið svipuð tengslanetanámskeið á vegum JCI) en held að það sé mun hærra hlutfall sem er auglýst en þarna er gefið til kynna.
Andrés þarf auðvitað að selja námskeið og almannatengillinn veit að það er betra að slá upp sjokkerandi tölu til að ná athygli.
Ég hef reyndar séð 20% töluna í bók sem ég las um tengslanetaráðningar, en sú tala innihélt þá bæði störf sem eru auglýst en endanleg ráðning er þó í gegnum tengslanet og hins vegar störf sem eru aldrei auglýst. Yfirleitt hefur þessi tala þó verið mun hærri eða milli 50-60% af ráðningum séu í gegnum tengslanet. Það skal taka skýrt fram að þetta er mjög misjafnt á milli landa og atvinnugeira. Mér vitanlega hefur þetta aldrei verið rannsakað í stórri ransókn á Íslandi.
Í raun eru ráðningar í gegnum tengslanet mjög skiljanlegar ráðningar. Með ráðningu í gegnum tengslanet er verið að ráða einstakling sem meira er vitað um heldur en einstakling sem kemur af beint götunni.
Í umræðunni sem fór fram eftir fréttina var mikið rætt um klíkuskap og menn settu samansem merki við klíkuráðningum og ráðningum í gegnum tengslanet. Það er í raun mikilvægt að gera greinarmun á þessu tvennu. Tengslanetaráðningar byggjast á að í gegnum tengslanet eru menn að lágmarka hið óþekkta og auka líkur á að viðkomandi sé einstaklingur sem henti og ráði við starfið. Ráðningar í gegnum klíku eru hins vegar eingöngu vegna þess að viðkomandi þekkir rétta aðila óháð getu einstaklingsins.
Klíkuráðningar hafa því miður verið landlægt vandamál á Íslandi. Augljóslega afleiðing er að fyrirtæki og stofnanir eru fullar af fólki sem á alls ekki heima í þeim störfum sem viðkomandi starfa við.
Í dag tala menn fjálglega um hið nýja Ísland. Þar hefur verið rætt um að draga úr (stöðva) klíkuskap. Því miður eru litlar líkur á að slíkt náist og líklegt að þvert á móti muni klíkuskapur aukast. Á tímum þegar mikið framboð er af góðum vinnum er minni hvati til þess að nota sér klíku til þess að finna vinnu en aftur á móti tímum eins og núna þegar mikið atvinnuleysi ríkir og mjög erfitt er að finna góða vinnu reyna menn ýmislegt til að koma sér og sínum í góða vinnu. Um leið eykst þrýstingur á þá sem eru í aðstöðu til að ráða í stöður til þess að hjálpa fólki sem er þeim nákomið til að fá góð störf.
Núverandi ríkisstjórn fer í fararbroddi í þessu og ræður blygðunarlaust vini og velunnara. Það er eiginlega ótrúlegt að á tímum “Nýja Íslands” sé okkur boðið upp á að nánast allar atvinnuráðningar sem fá einhverja umfjöllun í fjölmiðlum séu flokksgæðingar, vinir eða fjölskyldumeðlimir einhvers úr Ríkisstjórninni.
Ég skildi því ágætlega þá sem skrifuðu um í klíkuskap í athugasemdum við fréttinni á Eyjunni.
Ég er komin heim heilu á höldnu heim. Ég veit ekki hvort ég eigi að hrósa Iceland Express fyrir að hafa bara verið 40 mínútum of seinir. Þessa seinustu og verstu virðist það vera nokkuð gott, enda undirbjó ég mig undir ýmislegt áður en ég fór út á flugvöll.
Ég sé að mál málanna hér heima hefur verið tenging krónunnar við Evruna.
Árni Helgason er komin í hóp Eyjubloggara, það er mjög góð viðbót. Árni á einmitt ansi góðan pistil um tengingu íslensku krónunnar við Evruna. Það er rétt hjá Árna og Jónasi að mönnum sé holt að skipta reglulega um skoðanir.
Ég hef sjálfur verið í hópi þeirra sem hafa séð kosti þess og galla að ganga til liðs við Evrópusambandið.
Þegar ég bjó í Svíþjóð börðust ungir hægrimenn fyrir því að losa böndin við Evrópusambandið. Þeir vildu viðskiptafrelsið og frjálst flæði fólks sem hafði heillað þá í upphafi þegar það voru hægrimenn sem börðust fyrir inngöngu. Þegar ég bjó í Svíþjóð í kringum 2002 þá var það kostnaður og reglubáknið sem þeir voru andstæðir. Þegar menn eru að færa lög og reglur upp á heilu löndin, má sjá árangurinn t.d. bara innan Svíþjóðar. Þannig eru vetrardekk bönnuð eftir ákveðin tíma, hins vegar eru íbúar norður-Svíþjóðar ekkert að fara að skipta þeim út á þeim tíma, hins vegar þurfa íbúar í Suður-Svíþjóð sjaldnast á þeim dekkjum. Svíar hafa sjálfir barist mikið fyrir því að munntóbakið verði ekki bannað, en þeir mega ekki flytja það út og sótt hefur verið að þeim að banna það heima fyrir.
Sama gildir um margar af þessum áhugaverðu reglum sem við höfum tekið upp. Della eins og þegar Íslendingar hættu að nota gular línur á þjóðvegum. Sagt var að þetta væri tilskipun frá Evrópusambandinu, þar sem menn þurfa ekki að hafa áhyggjur af þungum snjólögum eins og hér. Ólíkt Íslendingum hunsuðu Norðmenn þessa tilskipun og voru með gularlínur þegar ég keyrði þar fyrir nokkrum árum.
Hin hliðin er svo peningahliðin, en sem innflytjandi er maður alltaf á nálum hvort varan sem maður pantaði inn fyrir 2 mánuðum verði á sama verði þegar hún kemur til landsins. Bankarnir hafa verið duglegir að bjóða mér “varnir” en þær kosta sitt. Þetta gerir allar áætlanir og tilboð mun erfiðari en ella (nema að maður geri ráð fyrir vörnum og leggi það á vöruna). Það hafa því verið augljósir kostir við að halda tengjast annarri mynt. Hins vegar hafa mér ekki sýnst vera nein leið önnur en að ganga í Evrópusambandið, með þeim stóru göllum sem því fylgir.
Þetta hefur því verið vegasalt sem hefur í mínum huga vegið þyngra á þann veg að við eigum sleppa. Það væri því áhugavert að skoða hvort hægt væri að nýta fleiri kosti í þessu samstarfi með tengingu við Evruna án þess að ganga inn.
Um leið og háir vextir eru að pína okkur meðal jónana, þá er uppskeruhátíð á hinum endanum. Reyndar eru sjálfsagt allir fjármálaguttarnir að fjárfesta í einhverju öðru og minna leiðinilegu en nýja MX12 reikningi KB. Ef þú átt 25 millur, ætla þeir að greiða út um 230 þúsund á mánuði eftir skatta. Ég geri ráð fyrir að margir af eldri kynslóðinni eigi eftir að nýta sér þetta enda þessi reikningur sjálfsagt ætlaður fyrir þann hóp.
Ég meina afhverju að taka áhættu á markaði og fjárfesta í hlutabréfum þegar þú getur fengið um 15% vexti í öruggri fjárfestingu?
Þetta veitir meira að segja einkabankadeildunum samkeppni, þar sem spurning er hvort fólk er að fá meira eftir að sérfræðingar hafa legið yfir viðkiptunum, en að sjálfsögðu fengið sína þóknun fyrir. Undanfarnin ár hafa verið brjáluð og menn eiga varla von á sambærilegum hækkunum á næstu árum.
Ég veit ekki hversu flókið það er um þessar mundir á Íslandi, allir virðast vera að græða. Ef ekki á hlutabréfum þá á því að kaupa og selja íbúðir eða vera “verktakar” sem virðist gefa vel.
Það er auðvitað spurning hvort það þurfi ekki að heimfæra þetta eitthvað en hérna eru amk. leiðbeiðningar, hvernig á að hitta og giftast milla.
Undanfarið hefur verið mikil umræða um ýmsa ágalla kínverska neysluvöra meðal annars tannkrems frá Kína, sem nú er varað við í Kananda. Hvernig ætli þér gangi að nota engar vörur frá Kína í eina viku?
Grein á NBC um fjölskyldu sem reyndi að vera á kínverskra vara í 1 viku.
The Register segir frá orkusparnandi bladeserverum. Loftkæling hefur verið mikið vandamál með Bladeserverana og hafa men þurft að fara í mjög sérhæfðar og dýrar aðgerðir til að kæla þá. Við höfum verið að kynna okkur þessar lausnir en það hefur ekki verið mikil efirspurn eftir þessum öflugu Loftkælikerfum hérna heima. Reyndar eru alveg sérstök fyrirtæki sem hafa boðið upp á lausnir fyrir þessi fyrirtæki.
Verði af netbúum hérna, lagnar mig að sjá hvernig þeir munu kæla serverana og hvaða kerfi þeir munu nota.
Vísir segir frá breskum bareigenda sem gerði barinn sinn að sendirráði Redonda, pínulítla óbyggða eyju í Karabíska hafinu, um 35 sjómílur frá Antigua.
Spurning hvort Íslenskir bareigendur taki upp sambærilegar aðgerir. Það eru sjálfsagt ýmsar aðrar reglur sem hann kemst fram hjá með þessu t.d. greiðsla skatta, reglugerðir um veitingarekstur og svo framvegis. Hins vegar spurning hversu eðlilegt að sendirráð stundi bjórsölu í öðru ríki.
Íslendingar hafa í litlu mæli veitt túnfisk, aðferðir Japana eru frægar bæði hvað varðar flóknar aðferðir við veiðar en þeir nota dýran útbúnað og þyrlur. Frystingin er einnig mjög sérstök, þar sem fiskurinn er frystur mjög hratt með sérstökum aðferðum og kolsýru.
Spánverjar hafa einnig verið mjög öflugir í þessum veiðum, þeir hafa hins vegar ekki ráðist í sambærilegar veiðar og Japanir. Hvorki í frystingunni eða veiðum, en hafa notið hefbundnar veiðaðferðir og frystingu.
Fyrir nokkrum árum fengu Íslendingar að fylgjast með Japönum hér við strendur þegar þeir stunduðu veiðar. Mér er ekki kunnugt um að Ísleningar hafi veitt túnfisk í nokkru mæli eftir það.
Spurning er hvort stofninn hafi ekki verið nógu þéttur hér við strendur og því hafi þetta ekki borgað sig. Miðað við auknar vinsældir sushi hefur neysla á þessum dýra fisk stöðugt aukist. Nú um þessar mundir eru fréttir af því að sushi kokkar eru farnir að gera tilraunir með hrossakjöt í staðinn fyrir túnfisk.
Íslendingar ættu að sjá tækifæri á báðum sviðum, það er kannski rétt að dusta rykið af túnfiskveiðunum og kanna hvort ekki sé markaður fyrir íslenska grasbíta. Það skildi þó ekki vera að menn færu loksins að græða á útflutningi á íslensku kjöti. Það þættu fréttir til næsta bæjar ef það myndi eiga sér stað.
Viðskipti | Tómas | 
16-09-2009 00:08 | 
Comments (3) 
RSS