Er slæmt að selja tónlist?
Undanfarið hefur verið mikið rætt um “sellout” ýmissa tónlistarmanna í auglýsingar. Ýmsir tala eins og tónlistarmenn eigi helst að borða úr nösunum á sér og spila á litlum krám, annað sé “sellout” Í Mogganum um helgina var skrifað um andlát pönksins og í dag var upplýst að reynt hefði verið að fá Ó, Reykjavík í Vodafone auglýsinguna.
Reyndar dettur Óttar Proppé í ótrúlega vörn, eins og þess sé þörf.
Fjölmörg dæmi er um að hljómsveitir sem annað hvort voru ekki frægar eða farnar að kulna hafi náð eyrum nýs hóps áheyrenda með því að selja þær í auglýsingar.
Sjálfsagt eru margir að heyra Megas í fyrsta skipti af yngri kynslóðinni (fyrir einhverja alvöru). Það skildi þó ekki vera að hann seldi meira af plötum fyrir vikið! Jafnvel svo mikið að það bæti margfalt fyrir þá fýlupúka sem kalla hann “sellout”.
Ef ég hefði þá hæfni til þess að skrifa meistaraverk, og væri boðið milljónir fyrir að fá lagið, er einfalt hvað ég hefði ákveðið.
Á hinn bóginn skilur maður menn sem vilja ekki selja lögin sín. Það er auðvitað þeirra val og ekki mitt að dæma þá.