Jólakort stjórnmálamanna

Síðan ég hóf að gegna trúnaðarstörfum fyrir Sjálfstæðisflokkinn hef ég alltaf fengið mikið af jólakortum frá kjörnum fulltrúum. Sjálfum hefur mér alltaf fundist það skjóta skökku við þegar kjörnir fulltrúar nota peninga frá skattborgurum til að senda mér jólakveðjur, bara af því að ég ber ákveðna stöðu en ekki vegna þess að viðkomandi þekkir mig. Nokkrum sinnum hef ég bent mönnum á hvað þetta er rangt, en hef oftast fengið frekar lítil svör.

Ég hef þó grun um að kóngurinn í þessum sendingum hafi verið Halldór Ásgrímsson á sinni ráðherratíð. Ég fékk ekki kort fyrr en ég fór að gegna trúnaðarstörfum fyrir Sjálfstæðisflokkinn, mörgum árum eftir að ég gekk í flokkinn. Félagi minn sem hafði verið smalað inn í Framsóknarflokkinn í kosningum og hafði allar götur síðan reynt að losna (líklega þó helst með að nöldra ofan í brjóstmálið á sér þegar hann fékk póst frá flokknum) fékk í nokkur ár kort frá Halldóri.

Fyrst menn eru á annað borð að eyða peningum skattborgara í að senda þessar kveðjur, þá er stórundarlegt þegar menn gera það ekki almennilega og senda mjög auðgleymanleg kort. Þessi kort eru yfirleitt gjörsneidd nokkrum persónulegum kveðjum, oft hefðbundin jólakort með skannaðri undirskrift viðkomandi. Oft hefur það gerst að fólk er að senda þessi kort á Þorláksmessu og þau berast þá ekki fyrr en eftir jól.

Velgerðar jólakveðjur geta augljóslega vakið gleði og ánægju með viðkomandi stjórnmálamann en hins vegar illagerðar eingöngu fullkomin sóun á peningum, pappír og vinnu viðkomandi aðila.

Skemmtilegustu kortin eru augljóslega kort sem eru ekki alveg stöðluð af stærð og gerð, með eftirminnilegri mynd. Kort sem eru með mynd af fjölskyldum viðkomandi vekja alltaf athygli mína, þau sýna að viðkomandi á líf fyrir utan stjórnmálin. Það hefur þó gerst nokkrum sinnum að ég hef fengið kort með mynd af viðkomandi, eins og um kosningabækling væri að ræða. Auðvitað er það alltaf viðkunnanlegt þegar menn hafa fyrir að skrifa inn persónulega kveðju og nafn þess sem fær kortið. Jafnvel þótt það taki augljóslega mun lengir tíma, skila slíkar persónulegar kveðjur sér alltaf.

Í fyrra og í ár var lítið af slíkum kortum, en meira af því að stjórnmálamenn sem ég þekki persónulega hafi sent kort á eigin kostnað. Það var lítill söknuður í þessum fjölda á jólakortum stjórnmálamanna sem voru mörg ópersónuleg og fóru beint í ruslið ásamt öðrum auglýsingabæklingum. Það var þó áberandi að um leið og stjórnmálamennirnir fóru að greiða sendingarnar úr eigin vasa að kortin voru yfirleitt betur gerð og meira um persónuleg og áhugaverð jólakort.

Söngvaseiður

Ég kvöld fór ég á Söngvaseið í Borgarleikhúsinu. Auðvitað frekar seinn, enda búið að sýna leikritið síðan í maí. Ég fékk hins vegar nýlega gefins kort á 4 sýningar í Borgarleikhúsinu og var þetta önnur sýningin af þeim. Sú fyrsta var Við borgum ekki, við borgum ekki, eftir Dario fo og þeim tíma var ekki vel varið enda frekar ófyndin sýning að flestu leiti með ódýra brandara.

Söngvaseið þarf ekki að kynna, flestir þekkja amk. lögin og margir hafa séð myndina. Leikritið var sett upp mjög svipað og myndin þótt einstaka kaflar hafi verið öðruvísi. Sýning var í stuttu máli mjög góð.

Ég held að í kvöld hafi ég eignast uppáhaldsleikkonu, Valgerði Guðnadóttur, hún gerði sýninguna algjörlega þegar hún lék Maríu. Hún var líflega og skemmtileg leikkona og frábær söngvari. Ég er ekki í nokkrum vafa um að hún hafi verið betri en Julie Andrews í myndinni. Mér skilst að Valgerður eigi einnig eftir að leika í Gauragangi og það verður spennandi að sjá hana þar líka.

Ég sé að það er búið að skipta um kaptein frá því sýningin hófst, en núna leikur Rúnar Freyr kapteininn en áður var það Jóhannes Haukur Jóhannesson. Ég held að hvorugur sé sérstaklega trúverðugir sem úrillur kapteinn með sjö börn, hokinn af reynslu úr fyrri heimsstyrjöldinni (og um 20 árum eldri en María). Rúnar var frekar stífur eins og hann á til þegar hann er að leika en hann má eiga að hann getur sungið og þar stóð hans sig ansi vel.

Krakkarnir voru frábærir líka, svona flestir. Ég var ekki sérstaklega hrifinn af elsta syninum, en elsta dóttirin var frábær. Abbadísin var líka frábær.

Ég var heillaður af hliðinu að klaustrinu og hversu mikið hafið verið lagt í það. Hins vegar fannst mér alveg vanta að sýna þá miklu fjallasýn, sem er grunnurinn í myndinni og mikið er talað um. Það bregður einu sinni fyrir mynd af fjöllunum, en það hefði mátt gera miklu meira af því.

Það er áhugavert að hugsa til þess að sýningin er að einhverju leiti byggð á sannsögulegum atburðum, þótt það sé búið að “holywood”-væða söguna ansi mikið. Raunverulega sagan er ekki síður áhugaverð, þótt hún sé ekki jafn söngleika væn, en meira má lesa um raunverulega söguna hérna og hérna.

Annað sem er alltaf jafn áhugavert er að kapteininn hafi verið í austuríska sjóhernum. Það er nokkuð merkilegt í ríki sem er strandlaust sé sjóher. Auðvitað er saga sjóhersins í landinu ansi gömul og nær til þeirra tíma þegar Austurríki (og forverar þess) áttu land að sjó.

Þótt svona sýning sé létt og skemmtilegt er alltaf áhugavert að hugsa um það sem er að baki og því umhverfi sem var þegar atburðirnir eiga sér stað. Á tímum ótta við innrás frá óvinveittum her og það hugarfar sem ríkti á þessum tíma.

Ný nöfn á rótgrónum götum

Maður spyr af hverju það er sérstakt tilefni núna þegar 101 ár er liðið frá því fyrsta konan var kjörin í borgarstjórn að endurskýra nokkrar gamalgrónar götur í Reykjavík.

Af hverju ekki 99, 79 eða 81 ár? Hvað er sérstakt við 101 ár?

Það hafa verið fjölmörg tækifæri til þess að heiðra þessar konur, og þeir eiga heiðurinn svo sannarlega skilið en ekki í einhverju kosningarsjónarspili.

Þegar Grafarholtið var reist var ákveðið að kalla hverfi Þúsaldarhverfið og haldið upp á 1000 ár frá Kristni, nöfn á götum hverfisins, eins misjöfn og þau nú eru, standa þó fyrir eitthvað. Á meðan hverfið er byggt munu menn vita af hverju þessar götu bera þessi nöfn.

Hefði ekki verið nær að heiðra þær á sambærilegan hátt og með Þúsaldarhverfinu og skýra götur amk. í heilum hverfishluta eftir þeim? Mönnum hefði verið í lófa lagt að gera það með nýju hverfi eins og Úlfarsfellshverfinu, þar sem götur bera nú nöfn heiðinna gyðja, sem virðist vera svar við kristnum tenginum á hæðinni við hliðina.

Samkeppni símafyrirtækjanna

Ég var nú ekki alveg viss um að ég væri að heyra rétt, þegar afgreiðslustúlkan hjá Símanum sagði mér að ég gæti fengið síma sem heitir Huawei fyrir 12 þúsund staðgreitt og svo fengi ég 12 þúsund krónur til baka næsta árið (þúsund krónur á mánuði, greiddar inn á símreikninginn minn).

Mig langaði því í síma með dagatali og jafnvel þótt 6 þúsund króna síminn minn frá Elkó væri enn í fullu fjöru gat ég ekki stillt mig um að þiggja þennan ókeypis síma.

Ég spurði þó stúlkuna að því hvernig það væri hægt að gefa mér síma. Eina svarið var að það væri ekki verið að gefa mér síma heldur borgaði ég símann en fengi afslátt af reikningum sem næmi sömu upphæð og ég greiddi fyrir.

Afsláttur eða gjöf, þá var hann ókeypis. Síminn fær á endanum ekki krónu fyrir símtækið.

Það er samt áhugavert hvert samkeppnin er að færast á Íslandi á símamarkaðnum. Yfirleitt þá nenna fáir að kynna sér tilboðin frá þessum fyrirtækjum, sem oft eru mjög flókin. Það flókin að oft verður mjög erfitt að gera sér grein fyrir raunverulegum kostnaði af símtölum eða bera saman símafyrirtækin. Nú virðist áherslan vera frekar að festa menn inni með ódýrum (eða ókeypis símum) (eða að lokka menn til sín).

Að lokum þá er Huawei síminn ágætur og eiginlega bara ótrúlega góður miðað við það sem maður átti von á. Það er margt mjög sniðugt í símanum sem ég hef ekki séð áður, t.d. er möguleiki að hlaða hann beint með usb snúru úr tölvunni minni (standard), því miður er ekki hægt að tengja hann beint við outlook. Hins vegar eru leiðbeiningarnar með símanum alveg vonlausar og stuðningur við símann á heimasíðu framleiðandans er fáránlega lélegur.

Að spinna sig undan undirskriftarlista

DV birti grein í dag þar sem fjallað var um undirskriftarlista indefence, en þeir fundu 3-4 nöfn af 30 þúsund sem augljóslega voru ekki rétt. Ýmsir bloggarar hafa gripið þetta á lofti og fjallað um málið eins um stór hneyksli sé að ræða.

Mistökin hjá Indefence eru líklega að birta nöfn beint á vefnum hjá sér án þess að fara yfir upplýsingarnar áður en þær birtast á vefnum. Í þessu tilfelli eru ákveðin öfl sem hafa hagsmuni af því að eyðileggja þessa könnun en það er alltaf áhætta með slíka opna lista og án þess að kanna grunninn fyrst að einhverjir grínista eða aðilar sem vilja eyðileggja listana. Það er skal reyndar viðurkennast að það er alvega galið hjá þeim að vera með alls enga prófanir á kennitölum um leið og hún er skráð inn, jafn einfalt og kennitölupróf nú er eða skráning á ip tölum og fjöldtakmarkanir á slíku á hverja og eina.

Reyndar er alveg sama hvaða leið er valin til þess að afla undirskrifta, alltaf er hætta á slíkum eyðileggingum. Jafnvel þótt undirskrifta væri aflað með því að ganga hús úr húsi, þá eru þeir sem skrifa undir ekki beðnir um skilríki og því alltaf hætta.

Í einni undirskriftarsöfnun sem ég tók þátt í var notast við þá leið og fólk var beðið um að staðfesta undirskriftina með því að smella á hlekk í tölvupóst sem var sendur á fólk. Því miður þá skrifuðu hátt í 30% undir staðfestu ekki skráninguna af einni eða annarri ástæðu t.d. rangt netfang, pósthólfið fullt eða hirtu ekki um að smella á hlekkinn til að staðfesta póstinn sem þeir fengu.

Þrátt fyrir að alls konar listar hafi verið gerðir á facebook, þá er ég ekki frá því að það sé töluvert að marka þá lista. Þótt menn séu að kanna ýmislegt misgáfulegt á Facebook, þá er þó alla vegna nokkuð öruggt að hver og einn skrifar einu sinni undir og er sá sem hann segist vera. Mjög auðvelt er að staðfesta að viðkomandi er til og ekki bara reikningur sem var búinn til, til að gabba.

Sá spuni sem nú er að koma fram um indefence undirskriftarlistann er alveg örugglega frá stjórnarflokkunum kominn. Spuninn virðist vera tvennskonar, annars vegar á þetta að vera komið úr höfuðstöðvum framsóknar og hins vegar þessi nokkru nöfn sem eru augljóslega bull.

Auðvelt er að dempa inn nokkrum nöfnum og gera stórfrétt úr þessu, listinn er opinn og nöfnin birtast strax. Varðandi að þetta sé komið frá Framsókn, þá eru indefence ópólitísk og kjósendur allra flokka í samtökunum.

Þrjátíu þúsund undirskriftir segja sitt og þótt spunakellingar ríkisstjórnarinnar reyni að spinna sig frá þessu þá er megn óánægja með þessa samninga og raunverulega reiði í samfélaginu varðandi samninganna. Menn spinna sig ekkert úr því.

Fréttasíminn

Undanfarið hef ég verið að taka til í pósthólfunum hjá mér, bæði vinnupósturinn (hi) og gmail voru fullir. Ýmislegt skemmtilegt hefur komið í ljós við þetta en flest hefur fengið að fara í ruslakörfuna, enda veit ég ekki hvað ég á að gera við 10 ára pósta. Ég verð þó líklega seint í hópi þeirra sem fylgja inbox zero.

Eitt af því sem kom upp þegar ég tók til í hi póstinum mínum var póstur frá árinu 2000, þegar RÚV kom með “bráðsniðuga” nýjung, sem var Fréttasíminn. Menn áttu að hringja inn og hlusta á seinasta fréttatíma.

Ég skrifaði um þetta á sínum tíma og fannst þetta frekar heimskulega hugmynd (og finnst enn). Markaðsstjóri RÚV hafði þá samband og hafði (augljóslega) aðrar meiningar.

Eftir nokkrar bréfaskriftir sendi ég honum eftirfarandi bréf:

Ég er þeirrar skoðunnar að þetta sé 10 árum of seint og þetta nái ekki fótfestu hér á landi. Ekkert sem þú hefur sagt mér hefur breytt þessari skoðun minni. Tæknilega hefur verið hægt að framkvæma þessa hluti í langan tíma. Tíminn mun einn leiða í ljós hvort þessi skoðun mín er rétt.

Ég veit ekki hvenær fréttasíminn hvarf, en hann er þá amk. vel geymdur ef hann er til.