Hinir svokölluð áhorfendur

Búinn að horfa aðeins á myndir af þessu í gær og heyrt nokkuð af umræðu um hvernig lögreglan tók meðal annars á fólki sem stóð hjá. Ég keyri nú þarna reglulega framhjá og fólk stendur nú ekki beint þarna í röðum fyrir tilviljun og miðað við að það voru 70 lögreglur, og þau áttök sem voru í gangi tek ég því varla trúarlega að menn hafi bara ætlð að keyra inn á bensínstöðina til að fyllann.

Það er skrýtin árátta að skella sér á staðinn til að fylgjast með, skella nefninu ofan í átök þar sem lögreglan er á kafi að slást við mótmælendur.

Það er enn skrýtnara að kvarta svo undan harðræði þegar menn lenda í miðjum átökunum.

Uppgrip í Olís

Það var nokkuð sérstakt að heyra í fréttum í dag að mótmælendur hafi getað sótt sér hráefni í verslun Olís til þess að kasta í lögregluna.

Annars held ég að skynsamlegasta grein um þetta mál sé að finna hjá Pétri Gunnarssyni, þar sem hann fjallar um ástæðurnar að baki þessu.

Lyfjafræðings leitað

Borgar Þór skrifar mjög áhugaverð á Deigluna í dag, þar sem hann leitar lyfjafræðings.  Þetta er mjög áhugaverð grein sem vert er að skoða, hann segir meðal annars:

Læknirinn er tiltölulega nýútskrifaður og glímir við vanda sem felst í skorti á trúverðugleika. Aðstandendur sjúklingsins eru ekki sannfærðir um að hann haldi rétt á spilunum í meðferðinni. Það hjálpar lækninum heldur ekki að einn af starfsmönnum spítalans, lyfjafræðingur, finnur mikið til með sjúklingnum og laumast til að gefa honum fíkniefni í þeim tilgangi að lina þrautirnar sem fylgja fráhvarfinu.

Leiðrétting

Sá þessa leiðréttingu áðan.

Ekki í stjórn SUS
Því var haldið fram í Skrifað og skrafað að Tómas Hafliðason bloggari væri stjórnarmaður í SUS, Sambandi ungra Sjálfstæðismanna. Þetta er rangt og er aðstandendur SUS og aðrir þolendur beðnir velvirðingar á rangherminu.

Fannst þetta nokkuð hjartnæm leiðrétting. Maður tárast

Hin baneiturðu matvæli

Horfði á Silfur Egils, og rifjaði upp þegar ég bjó í Svíþjóð og keypti mér kíló af kjúklingabringu á innan við þúsund kall.  Svo flutti ég heim og verðið var 2500 kall.   Nú kemur Ögmundur, maður litla mannsins, og segir okkur að við eigum ekki að fá að kaupa matvæli á þessu verði, því þetta virðist allt vera baneitrað sem er ræktað í þessu löndum.

Ætli sænski kjúklingurinn sé eitraðri en sá íslenski?

Auðvitað mun þetta hafa þýðingu fyrir íslenskan landbúnað, eins og í öðrum atvinnugreinum þurfa menn að aðlaga sig.   Menn hætta ekkert að kaupa íslenska lambakjötið og aðra hágæða vöru þótt það verði flutt inn.  Íslenskar vörur hafa sérstöðu að mjög mörgu leiti og margir tilbúnir að greiða hærra fyrir þá hágæða vöru.

Miskilningur Ögmunar og fleiri er að þeir séu hæfustu mennirnir til þess að ákveða þetta fyrir mig.

Ég tel mig fullfæran til þess að ákveða hvort ég kaupi erlent óæti eða íslenska vöru.

Vændi en ekki klám

DV bendir í dag á nokkuð merkilega staðreynd. Stelpan sem bauð mönnum að horfa á sig mátti það ekki, en ef hún hefði boðið þeim í heimsókn hefði það verið allt annað mál!

Nú eru það ekki er bara bankarnir sem eru að vinna gegn henni heldur íslensku lögin líka. Nú hefur hún val um að fara að spara eins og við hin eða skella fara að fá viðskiptavinina í heimsókn.

Versta þingræðan

Núna hefur verið töluvert fjallað um verstu ræðu í sögu Alþingis, eins og menn hafa kallað hana.  Búinn að fá nokkrar ábendingar og svo auðvitað grein Andrésar.

Eftir að hafa tekið þátt í starfi JCI, bæði í þjálfun, ræðukeppnum og við að þjálfa aðra veit maður að þetta er ekki auðvelt.  Það að vera kominn upp í púltið getur þýtt stóra stoppið.  Það er allt stíflað.  Þetta er í raun mun algengara en menn gera sér grein fyrir, og jafnvel fólk sem hefur töluverða reynslu getur lent í þessu.

JCI Esja hefur reglulega boðið upp á ræðunámskeið, ég get amk. fyrir mitt leyti mælt með þeim eftir að hafa byrjað stamandi og koma ekki út úr mér orði.  Í dag er þetta allt annað, þótt ég sé örugglega enginn ræðusnillingur.Í gegnum tíðina hafa fjölmargir þingmenn komið á ræðunámskeið hjá JCI, og fengið bætur af.

Hentu skattpeningunum hérna

Nokkuð skemmtileg mynd.

Hálfkak Flugleiða

Ég hef séð nokkra umfjöllun um breytingar á sætum og einkaskjái sem Flugleiðir bjóða nú upp á.  Í sjálfu sér er það mikil framför, og það verður ekki tekið af þeim.  Það verður mikill munur að geta valið sér eigið efni.

Hins vegar er ótrúlegt að eyða öllum þessum peningum og fara ekki alla leið.  Maður sér þegar maður ferðast með öðrum flugfélögum, þar sem eru fjarstýringar og hægt að spila meira af leikjum.  Úrvalið af myndum var heldur ekkert til að hrópa húrra yfir.

Mesti skandallinn er auðvitað að þurfa að borga 10 USD fyrir að fá að horfa á myndirnar.    Afhverju hafa þeir þetta ekki frítt?

Leiddu bankarnir hana út í k

DV segir frá því í dag að 18 ára stúlka kenni bönkunum um skuldir sýnar og hún sé farin að selja sjálfa sig fyrir framan vefmyndavél.

Ætli það eigi ekki við um þetta að árinni kenni illur  ræðari.

Tryggingar

Ég undra mig alltaf jafn mikið á að maður skuli vera að kaupa tryggingar af tryggingarfélögum. Ég er með F+ hjá Vís og allt voðalega fínt.  Flugfélagið sem ég flaug með til Shanghai kom töskunni minni ekki til skila fyrr en 2 og hálfum sólarhring síðar og ég á leið á sýningu sem “buisnessmaður”, auðvitað varð ég að fjárfesta mér í nýjum jakkafötum og verandi stærri en meðal Kínverjinn var þetta nú ekkert auðvelt. Meira segja tékkaði ég á að láta sauma en það átti hvort sem er að taka viku, þannig að það var lítil hjálp í því. Á endanum voru einhverjir garmar keyptir, sem kostuðu FÓT miðað við að vera í Kína (já og þess vegna miðað við Ísland).

Nú kemur að Íslandi, ég kem eftir að hafa lent í þessu og mæti upp í Tryggingarfélag til þess að fá þá tryggingu sem ég á inni. Þá kemur í ljós að það mun kosta mig allt að því jafn mikið að claima þetta.  Um leið og flugélagið týndi töskunni minni virðist það hafa áhrif á ALLAR tryggingar.  Ekki bara F+, heldur líka aðra hluti eins og brunatryggingu á húsnæði sem ég á og bílatryggingarnar mínar.

Hversu skrýtið er það að bílatryggingarnar mínar hækki þegar flugfélag í Kína ákveður að týna töskunni minni?

Tryggingarfélaginu mínu til hrós skal samt nefna að það benti á að ég væri líka tryggður með VISA kortinu mínu.

Góð ferð til Kína

Ég held að ég hafi aldrei lent í jafnmörgum árekstrum á leið minni til Kína áður. Ég tel mig i reynd nokkuð lánsaman að sitja hérna í Shanghai og blogga.

Leiðin út byrjaði á að festast í lyftunni á Keflavík, þegar ég kom úr launsinu. Sú bið virtist heil eilífð, þar sem vélin átti að fara eftir nokkrar mínútur. Mér skilst að ég hafi verið fastur í lyftunni í 15 mínútur, en raunverulega fannst mér þetta vera nær hálftíma.

Úti í London lenti vélin sem við vorum í vandræðum með að “dokka”,það tók um 15 mínutur að koma henni í samband við flugvöllinn, þegar ég kom að bóka mig inn kom í ljós að ég hafði týnt greiðslukortinu sem ég notaði til að bóka miðann, þannig að það kom í ljós að ég átti formlega engan miða, og varð því að skella mér á miða 2.

Í Qatar náði ég að stoppa sem nam í heild 20 mínútum, þegar ég kom úr vélinni var beðið eftir mér. Ekki einu sinni vegabréfaskoðun, bara öryggishliðið og út, mótorar í gang og vélin farin af stað. Samtals 20 mínútur frá því að ég lenti.

Það kom því ekki á óvart þegar ég lenti í Shanghai að ég var ekki með neina tösku, hins vegar þegar kom í ljós að ég verð að bíða í 2-3 sólarhringa til að fá hana, það kom á óvart. Ég skellti mér í bæinn í gær og keypti mér fáránlega dýr föt, á kínverskan mælikvarða. Skyrtan kostaði 4000 kall. Það er augljóslega hægt að fá föt hérna mun ódýrara, en líklega ekki í miðbæ Shanghai, en á mörkuðum einhverstaðar fjær er þetta allgjört bull.

Ég verð hérna næstu daga og á eftir að skoða þessa skemmtilegu borg. Næstu daga fer ég líka í einhver ferðlög út frá Shanghai.

Nú hef ég ansi oft komið til Kína undanfarin ár, en var nokkuð sáttur með að senda foreldrana ofl í ferðalag um landið, þau byrja í Peking, og voru sótt af túlk sem ég réð til að sýna þeim um svæðið. Hún heitir ICY, mjög íslenskt nafn. Gleðibankinn verður sjálfsagt sunginn, einhvern tíman á ferðinni. Hún verður með þeim í Peking næstu daga og fer svo til Xian, með þeim. Svo á endanum koma þau hingað til Shanghai, og þá er komið að mér að taka við. Ég hef nokkra daga til að undirbúa þetta og vera kominn með áhugavert prógram fyrir þau,því túlkurinn flýgur til baka til síns heima þennan dag og ég verð með þeim hérna á eigin spýtur (og vivian).

Búinn að horfa undanfarið á kínverskar fréttir um Tíbet. Skil ekki þetta píp heima, þetta er allt í svo fínu lagi