Eru spilavíti slæm fyrir orðspor Íslands?

Ég las viðtal við Álfheiði Ingadóttur heilbrigðisráðherra á vísi í gær þar sem verið er að fjalla um spilavíti, þar sagði hún:

„Ég sé enga ástæðu til þess að breyta lögunum og fara að opna hér spilavíti. Það yrði ekki orðspori Íslands til framdráttar. Ísland hefur upp á margt að bjóða og aðra sérstöðu,” segir Álfheiður sem þykir hugmyndin ekki góð og áréttar að spilafíkn sé alvarlegur sjúkdómur og öllum ljóst hverjar afleiðingar spilafíknar geta orðið.“

Nú eru til dæmis bæði spilavíti í Danmörku og Svíþjóð.  Ég hef ekki orðið var við að þessi spilavíti hafi skaðað orðspor þessara landa.

Ég sé ýmsar ástæður fyrir því að spilavíti eigi ekki að starfa á Íslandi en hvernig sú starfsemi eigi að skaða orðspor okkar sé ég ekki.  Gat Álfheiður virkilega ekki fundið  betri rök gegn spilavíti en að það skaðaði orðspor okkar Íslendinga?

Hitt er annað mál að á Íslandi hafa menn verið með ótrúlegan tvískinnungshátt varðandi spilavíti og fjárhættuspil.  Íslensk góðgerðarsamtök hafa getað rekið spilakassasali, þar sem menn hafa getað tapað aleigunni.  Þegar farið er inn á þessa staði má sjá að þetta eru ekkert annað en vísir af spilavítum.  Það hefur þótt í góðu lagi og stjórnvöld hafa veitt þessu blessun sína.  Meira að segja SÁÁ hefur hluta af tekjum sínum með þátttöku í rekstri spilakassa.    Þeir setja sig nú upp á móti þessari hugmynd, en hversu trúverðugt er það þegar þeir standa sjálfir í stórtækum spilakassarekstri?

Ég er ekkert hrifinn af því að fá spilavíti til Íslands, en það er rétt hjá Álfheiði að spilafíkn sé alvarlegur sjúkdómur.  Á sama tíma er samt skrýtið að góðgerðarstofnun sem starfar við það að hjálpa fólki úr þessari fíkn skuli fá drjúgan skildinginn með rekstri sem verður ekki kallaður annað en vísir að spilavítum. Ég hef ekki séð núverandi heilbrigðisráðherra leggjast gegn því eða koma með aðrar lausnir fyrir þessi félög til að afla sér fjár.

Hver er annars munurinn á sportbar með 15 spilakössum og spilavíti með spilakössum?  Bara nafnið og að það verða væntanlega spilaborð með alvöru „dílerum“?

Réttað vegna níðsíðu

Ég hef fylgst með öðru auganu með málefnum vefssvæðisins Sláturfelagid.com, en fyrrverandi starfsmaður hefur verið sakaður um að halda þeim vef úti og moka drullu yfir sinn gamla vinnustað.

Mér finnst samt ekkert spennandi við það að fyrrverandi starfsmaður sé fúll og ákveði að deila einhverjum leyndarmálum, opinberum staðreyndum og hugsanlega heimatilbúnum sögum.  Þvert á móti finnst mér sá þáttur málsins mjög óspennandi, enda síður en svo spenntur yfir því hvort einhverjum sé illa við SS.

Það sem er áhugavert við þetta er hvernig ákæruvaldið ætlar að sýna fram á að viðkomandi starfsmaður hafi framkvæmt þetta.

Hver sá sem framkvæmdi verknaðinn lagði á sig fyrirhöfn og kostnað.  Hann lét ekki duga að setja upp nafnlausa síðu og senda svo ábendingar á fjölmiðla.  Hann kaupir lénið slaturfelagid.com en vísar henni svo á síðu hýstri á blogspot.com sem Google á.

Lénið sjálft er skráð hjá godaddy, en þeir bjóða upp á möguleika sem heitir „Private Domain Registration“ og var sá möguleiki nýttur í þessu tilfelli.  Það þýðir að godaddy hylur hver á lénið, þannig að ólíkt hefðbundnum skráningum birtast ekki réttar upplýsingar hver skráði það.  Þó þetta veiti vörn gagnvart upplýsingasöfnunum, eltihrellum eða „kæfu“-póstum, þá kemur það hvergi fram að þeir verndi eigandann gegn því að fremja lögbröt með léninu og dæmi eru um að þeir hafi með lítilli fyrirhöfn gefið upplýsingar um eigandann og greiðanda.

Google hafa hins vegar lagt út í mikinn kostnað til að verja þá sem nota bloggkerfið hjá þeim.  Samt hafa þeir verið dæmdir til þess að upplýsa hver stóð að baki síðu sem fjallaði um módel í New York og urðu að gefa upp ip-tölu viðkomandi bloggara og netfang.

Ég veit ekki hvort ákæruvaldið reynir að afla þessara gagna úti, þeir hafa farið í tölvu þess grunaða og virðist sem að þeir hafi einnig sótt tölvu af fyrrverandi vinnustað hans.  Sá grunaði sendir svo inn tilkynningu á vísi.is þar sem meðal annar segir:

„Sama gilti um tölvu sem ég hafði aðgang að, ásamt öðrum, í Mjólku. Þá tölvu hafði Steinþór sjálfur sótt þangað og komið til lögreglunnar mánuði eftir að ég hætti þar og því haft nægan tíma til þess að láta „fitla“ við hana.”

Það bendir ekki beint til sakleysis að saka Steinþór (forstjóra SS) um að fitla við tölvuna.  Séu vafra upplýsingar geymdar á tölvunni sem benda til þess að viðkomandi hafi skráð sig inn á blogspot reikninginn sem hélt úti síðunni er frekar ólíklegt að þeim hafi verið “fitlað” inn í hana.

Stóra spurningin er samt hvort menn eru tilbúnir að fara út og sækja þær upplýsingar sem þar eru að finna og hvort þau fyrirtæki eru tilbúin að gefa þau gögn frá sér til íslenskra dóms- og lögregluyfirvalda.  Þetta er fyrsta málið sem ég man eftir þar sem það gæti verið nauðsynlegt að leita út eftir slíkum upplýsingum.

Ekki skrökva að sjálfum þér

Í dag og á morgun ganga stúdentar við Háskóla Íslands til kosninga. Sjálfur hef ég fylgst með þessum kosninum síðan ég byrjaði í Háskólanum árið 1998 og var virkur í nokkur ár í byrjun háskólagöngu minnar í Vöku en hef lítið sem ekkert komið að þessu síðan.

Ég sé að núna er komið nýtt framboð á sjónarsviði sem virðist vera að gera þetta í einhverju gríni, öll plögg sem ég hef séð frá þeim merki um það.

Það má sjálfsagt gagnrýna ýmis bólgin loforð hefðbundnum framboðanna, hlutir sem menn þakka sér sem utan aðkomandi aðstæður hafa raunverulega gert en þegar viðkomandi var við völd.

Hins vegar má ekki gleyma því að stúdentaráð hefur ansi mikilvægt hlutverk. Þetta eru stærstu hagsmunasamtök háskólanema á Íslandi. Þau hafa í gegnum tíðina haft mesta slagkraftinn til að berjast gegn misvitrum ákvörðunum háskólayfirvalda og stjórnvalda.

Þótt við fyrstu sýn mönnum finnist fyndið að kjósa eitthvað grínframboð er ansi hætt við að gamanið kárni eftir kosningar þegar framboðin þurfa að fara að vinna. Það gleymist oft að baki það fólk sem er þarna að störfum leggur ómælda vinnu í að gera Háskólann betri og ljóst að Háskóli Íslands væri ekki sá háskóli sem hann er í dag ef ekki það fólk sem hefur setið í gegnum árin í stúdentaráð hefði ekki verið tilbúið að leggja á sig þessa fórnfúsu vinnu (í báðum stóru hreyfingunum).

Ég bið menn því að skrökva ekki að sjálfum sér skoða vel þau málefni og það starf sem menn bjóða fram og kjósa þannig að stúdentaráð verði starfhæft í baráttunni. Líklega hefur sjaldan verið mikilvægara fyrir stúdenta að hafa öflugt stúdentaráð en einmitt á þeim tímum núna þar sem niðurskurðarhnífarnir eru á lofti og vanda þarf vel til þess verks.

Helst vildi ég auðvitað að menn kysu Vöku.

Gerði Margrét ekkert gagn?

Ég sé að Samfylkingin hefur ekki séð ástæðu til að birta leiðréttar tölur á heimasíðu sinni vegna mistaka sem voru í birtingu talna á laugardaginn. Það er nokkuð merkilegt að þetta skuli bara standa en eina sem gert hefur verið er að senda tilkynninguna til Eyjunnar. Þarf ekkert að leiðrétta þetta við þá sem kusu?

Síðan prófkjörið fór fram hef ég séð nokkra blogga um þá synd að Sigrún Elsa náði ekki þeim árangri sem hún ætlaði sér. Um hana hafa verið sögð ýmis fögur orð og talað um hvað borgarstjórnarflokkurinn er að verða af öflugum liðsmanni í borgarstjórn.

Það hefur hins vegar ekki verið sagt múkk (svo að ég hafi séð) um árangur Margrétar Sverrisdóttur sem þó lenti fyrir neðan Sigrúnu.

Gerði hún ekkert gagn? Var ekkert gott um hana að segja?

Líkt og Sigrún hefur hún starfað með borgarstjórnarflokki Samfylkingarinnar. Margrét taldi sér ýmislegt til ágætis þegar hún mótmælti fáránlegri frétt á DV að hennar mati:

“Heildarmánaðarlaun mín hjá Reykjavíkurborg eru 212.449 krónur fyrir skatta. Ég fæ 25% skerðingu á full laun varaborgarfulltrúa vegna þess að ég sit bara í einu fagráði, Umhverfis- og samgönguráði. Ég á líka sæti í hverfisráði Grafarholts- og Úlfarsárdals og í borgarmálahóp Samfylkingar, sem hittist oft. Auk þess hef ég sótt borgarstjórnarfundi en mæting mín þar er aldrei skráð af því ég á ekki seturétt þar. “

Hún virðist því hafa starfað nokkuð með Samfylkingunni.

Hverju ætli það sæti að enginn Samfylkingar bloggari hafi séð ástæðu til að minnast á ágæti Margrétar? Þegar F-listinn hóf meirihluta samstarfa við Sjálfstæðiflokkinn ákvað hún að taka ekki þátt í því heldur gekk í faðmlag við Samfylkinguna sem átti væntanlega síðar töluverðan þátt í að Íslandshreyfingin ákvað að sameinast Samfylkingunni.

Finnst Samfylkingarfólki engin eftirsjá í henni?

Það var reynt að búa til spennu

Ég sé að í Orðinu á götunni segir að enn sé óútskýrður talnamunur sem glöggir menn komu auga á í birtingu talna úr prófkjöri Samfylkingarinnar í Reykjavík. Hér skal hann skýrður.
Við birtingu talna kl. 19 á lauardaginn var upplýst að talin hefðu verið 2.212 atkvæði. Þetta var ekki rétt. Hið rétta er að kl. 16 höfðu verið GREIDD alls 2.212 atkvæði, þar af voru TALIN rafræn atkvæði greidd til kl. 16 og gild atkvæði greidd á pappír til kl. 14, alls 1.984 gild atkvæði. Þarna munar 228 atkvæðum sem enn voru í kjörkössum, bæði á kjörstað í Þróttaraheimilinu og á Hallveigarstíg, eða sem biðu úrskurðar um gildi. Þessi 228 atkvæði skýra það misræmi sem var á tölum birtum kl. 19 og lokatölum.
Þetta misræmi við birtingu talna hafði engin áhrif á niðurstöðu prófkjörsins, þar sem þessi 228 atkvæði voru hluti af lokatölum.
Kveðja,
Páll Halldórsson

Ekki veit ég af hverju þessi rannsókn tók svo langan tíma en væntanlega vegna þess að menn áttu frekar von á því að þetta vandræðalega mál myndi gleymast og ekki þyrfti að útskýra þetta klúður neitt frekar.

Það sem er merkilegt við þessa tilkynningu er ekki það að enginn svindlaði heldur hitt að hvernig staðið var að talningunni.

Eins og ég nefndi í fyrri pistil þá grunaði mig að spindoktorar Samfylkingarinnar væru að búa til tölur til að auka fjölmiðlaathygli. Eins og kemur bersýnilega í þessari tilkynningu er ákveðið að birta eingöngu hluta af rafrænum atkvæðum en öll rafræn atkvæði. Setning um TALIN rafræn atkvæði er bara grín, öll rafræn atkvæði voru talin um leið og kosningu lauk.

Þetta er án efa gert til að skapa meiri spennu en sem hefði myndast ef eingöngu hefði verið eftir að telja atkvæði sem voru greidd á pappírsformi eftir klukkan 14 (eins og stendur í tilkynningunni), svo ekki sé talað um þá athygli sem fékkst út á að frambjóðendur voru að skipta á sætum.

Hvernig fékk Dagur 112 fleiri atkvæði en voru talin?

Hvernig fékk Dagur B. 112 fleiri atkvæði en voru talin?

Dagurinn í dag var sannarlega áhugaverður fyrir þá sem hafa áhuga á pólitík. Líklega var spennan mest í Hafnarfirði þar sem eingöngu munaði 2 atkvæðum á milli frambjóðendanna sem vildu leiða lista Sjálfstæðisflokksins í Hafnarfirði.

Það sem var þó áhugaverðast í dag var þó ekki þessi tveggja atkvæða munur í Hafnarfirði heldur virðist Dagur B. Eggertsson hafa fengið 112 fleiri atkvæði en talin voru frá því aðrar tölur birtust þar til lokatölurnar birtust. Dagur var með 1652 atkvæði þegar talin höfðu verið 2212 atkvæði en hins vegar var Dagur með 2208 atkvæði þegar talin höfðu verið 2656 atkvæði.

Dagur virðist því hafa fengið 556 atkvæði út úr þeim 444 atkvæðum sem voru talin voru, hann fékk því 112 fleiri atkvæði en voru talin!

Hvaða atkvæði voru menn annars að telja? Hvernig telja menn rafræna atkvæðaseðla?

Einn galli netkosninga er einmitt að það er enginn seðill sem hægt er að telja eða til að sannreyna að ekki hafi verið um svindl að ræða. Annar galli hefur einnig verið talinn að í rafrænum kosningum birtist niðurstaðan strax um leið og kosningu líkur og þá eru engar spennandi kosningavökur. Það tæki Huawei símann minn nokkrar sekúndur telja þessi 2.656 atkvæði og birta niðurstöðurnar, hvað þá netþjónarnir sem kerfi Samfylkingarinnar keyra á. Niðurstöðurnar voru því ljósar um leið og kosningu lauk en ekki mörgum klukkutímum síðar.

Annað hvort er því hér á ferðinni kosningasvindl, til að bæta niðurstöður oddvitans eða það sem er líklegra að spunameistarar Samfylkingarinnar voru að reyna að búa til spennu með því að búa til einhverjar millitölur og víxla sætum neðarlega á lista hjá velþekktum frambjóðendum og auka þannig þá fjölmiðlaathygli sem prófkjörið fær.

Annað sem vekur athygli í þessu prófkjöri Samfylkingarinnar er ótrúlega léleg þátttaka. Það tóku tæplega þrisvar sinnum fleiri þátt í prófkjöri Sjálfstæðismanna í Reykjavík sem fór fram fyrir viku. Meira að segja þegar hlutfall á kjörskrá er skoðað er þetta léleg þátttaka, en það voru 33,7% af kjörskrá sem tók þátt hjá Samfylkingunni en 36,4% hjá Sjálfstæðisflokknum. Munurinn er samt sá að Samfylkingin var með netkosningu. Samfylkingarmenn gátu því kosið í símanum sínum eða hvar sem þeir komust á netið á meðan Sjálfstæðismenn þurftu að koma sér á kjörstað. Í ljósi umræðu eftir prófkjör Sjálfstæðisflokksins verður fróðlegt að heyra hvort fjölmiðlamenn eiga eftir að velta fyrir sér væntanlegum árangri hjá Samfylkingunni í vor í ljósi lélegrar þátttöku í prófkjörinu.

Skjámynd af lokatölum
Skjámynd af millitölum

Námskeiðsdagar í Háskóla Íslands

Ég var mjög ánægður að sjá Námskeiðsdaga hjá Stúdentaráði. Ég var með örnámskeið í því hvernig á að halda kynningar og lagði sérstaka áherslu á kynningu á tölfræðilegum niðurstöðum. Það var meðlimur í Vöku sem hafði samband og bað mig um að gera þetta.

Þetta hefur lengi verið áhugamál hjá mér og oft rætt við ýmsa varðandi birtingu á tölfræðilegum niðurstöðum og ekki síst í kynningum. Datamarket hafa verið frumkvöðlar í því að taka safn af gögnum og búa til skiljanlegar niðurstöður. Niðurstöður sem fólk skilur og á auðvelt með að túlka. Í dag er til mikið af áhugaverðum tólum til að hjálpa fólki að búa til skiljanlegar niðurstöður og línurit í Excel eða úrtak úr SPSS eru ekki einu leiðirnar. Með smá vinnu er hægt að einfalda framsetningu og setja fram niðurstöður þannig að það skiljist.

Á námskeiðinu í dag var stór hópur, ég var í raun virkilega ánægður að sjá hversu margir ákváðu að mæta. Sjálfur hef ég áður séð um að skipuleggja viðburð fyrir háskólanema oft með lélegri aðsókn. Líklega var lágmarkinu náð ég fékk Impru til að koma og kenna háskólanemum hvernig ætti að stofna eigið fyrirtæki og hvernig Impra gæti hjálpað þeim að gera þetta. Þetta var 2002 og líklega lítill áhugi á frumkvöðlastarfsemi innan Háskólans þá. Þegar 15 mínútur voru liðnar af fyrirlestrinum, mætti einn félagi minn sem ég hafði blikkað til að mæta. Fyrirlesarinn ákvað að halda fyrirlesturinn og gerði það með miklu glæsibrag fyrir okkur tvo.

Ætli kynningar dragi ekki eitthvað meira af fólki að. Bæði er þetta eitthvað sem allir háskólanemar þurfa að gera en því miður er enginn formleg kennsla í þessu. Nemendur eiga bara að vita hvernig á að standa fyrir framan stóran hóp og kynna verkefni. Fyrir vikið vantar mikið upp á margar kynningar, bara klukkustund í kennslu og það er hægt að hjálpa fólki virkilega að bæta úr þessu.

Ég var alla vega virkilega ánægður að fá þetta tækifæri hjá Vöku til að kynna þetta fyrir fólki.

Bjögginn auglýsir Eurovision

Ekki skil ég nú alveg hvað Bjöggi eldri er að gera í auglýsingu sem er að auglýsa söngvakeppnina. Alltaf þegar verið að auglýsa að því er virðist heimasíðu RÚV og að þar sé að finna upplýsingar um Evróvision er byrjað á að sýna hann.

Af hverju í veröldinni er RÚV að sýna þennan mann og tengja við söngvakeppnina?

Loftkæling frá Íslandi

Þegar ég byrjaði að flytja inn fyrir mörgum árum loftkælingu, sagði góður vinur minn að nú væri ég endanlega genginn af göflunum. Ég gæti allt eins selt eskimóum ísskápa. Fyrirtækið sem ég rak náði þó góðu flugi og við seldum mest af loftkælingu árið 2007 og þá mest til banka og fjármálafyrirtækja.

Augljóslega datt botninn úr þessum eftir hrunið, ég ákvað að gerast nemandi frekar en að selja loftkælingar og hætti að starfa hjá Íshúsinu, þrátt fyrir að fyrirtækið hafi haldið áfram rekstri af fullum krafti.

Þegar ég hóf þennan rekstur datt mér í raun aldrei í hug að fyrirtækið ætti eftir að taka þátt að gefa loftkælingu í góðgerðarmálefni en það gerðist í gær þegar leitað var til Íshússins og óskað eftir þátttöku í að senda loftkælingu til Haiti. Það merkilega var að sá sem leitaði eftir aðstoðunni er samkeppnisaðili og hefur staðið i ákafri samkeppni við Íshúsið í mörg ár. Rauði Krossinn hafði haft samband við þá og þeir fóru af stað og hringdu í fyrirtækin í þessum geira og söfnuðu saman tækjum.

Mikið væri gaman ef Íslendingar gætu staðið saman á þennan hátt í fleiri málum, ekki síst á þeim tímum sem nú eru uppi.

Skiptir Facebook máli í prófkjörum?

Vefurinn miðjan gerði athugun á vinsældum frambjóðenda á Facebook, og í dag birtist svo sambærileg grein á vísi.is í dag.

Það er reyndar ýmislegt að athuga við könnunina sem miðjan gerði, þeir virðast amk. ekki hafa leitað mjög lengi að fólki. Þeir hafna t.d. að Geir Sveinsson sé með síðu en samþykkja nákvæmlega eins síðu frá Gísla Martein (sem sagt group/hóp en ekki fan page /aðdáendasíða). Þá virðast þeir ekki hafa leitað mjög ítarlega að fólki en upphaflega vantaði ýmsa frambjóðendur inn á listann, enn þá vantar t.d Emil Örn. Vísir tekur svo í dag bara út þát sem eru að leitast eftir því að fá annað sætið en sleppir öllum hinum. Þá kemur í ljós að Geir er vinsælastar, sem setur spurningar við hvað veldur því að miðja sleppi honum út í greininni hjá sér en hleypi öðrum að með nákvæmlega sömu tegund af facebook síðu.

Í þessum greinum er verið að skoða vinsældir á aðdáendasíðum eða hópum viðkomandi frambjóðanda. Því miður segja þessar stuðningssíður eiginlega ekkert um væntanlegan framgang frambjóðenda. Séu t.d. tölur sem Svansson tók saman úr prófkjöri Sjálfstæðisflokksins í vor og borið saman við niðurstöður prófkjaranna sem fóru fram kemur bersýnilega í ljós að það er einhver fylgni, en ég er nokkuð viss um að hún er ekki tölfræðilega marktæk.

Auðvitað hefur það áhrif ef margir vinir þínir eru að mæla með ákveðnum frambjóðanda, gefið að þú sért búsettur í réttu kjördæmi, sért í viðkomandi flokk og ætlir yfir höfuð að kjósa í prófkjörinu. Séu þessar stuðningssíður skoðaðar sést einmitt að margir sem eru skráðir á þessar síður kemur einmitt í ljós að margir sem eru skráðir stuðningsmenn ætla sér ekki að kjósa eða geta það ekki t.d. vegna þess að þeir eru skráðir í aðra flokka eða ekki búsettir í kjördæminu.

Nánast alltaf þegar er fjallað um social miðla er bent á árangurssögurnar og Obama er alltaf tekin fyrir. Auðvitað var árangur hans gríðarlegur og sérstaklega þegar kemur að fjáröflun og dreifingu á boðskapnum. Í því tilfelli upplifðu menn nýja tíma og yngri kynslóðin og þeir sem eru vanir að nota þessa tækni fóru á flug.

Á Íslandi er ekki hægt að segja að neinn stjórnamálamaður hafi náð nokkru í líkingu við þetta. Mjög margir stjórnmálamenn hafa fallið í þá gryfju að nýta sér miðilinn rétt fyrir kosningar og líta ekkert á hann á milli. Ætli það lýsi samt ekki sumum stjórnmálamönnum alveg ágætlega. Það er eiginlega ótrúlegt að vinna vinnu og tala ekkert við “yfirmenn” sína nema á 4 ára fresti (svona að meðaltali). Ég held að flestir sjái í gegnum þetta og viti alveg að það er frekar grunnhyggið þegar menn bjóða manni í vöfflur og eru vinir manns en hafa ekki átt í nokkrum samskiptum í 4 ár.

Annað sem margir stunda grimmt er að bæta við fólki sem viðkomandi þekkir ekki nokkurn skapaðan hlut. Ég hef litla trú á að það virki vel á fólk, ég set amk. þá reglu að ég hafi talað við og þekki fólk sem ég bæti við hjá mér. Fyrir alveg óþekkta frambjóðendur getur þetta auðvitað haft einhver áhrif, þar sem nýi “vinurinn” gefur sér amk. tíma til að meta hvort eigi að samþykkja frambjóðendanum eða hafna honum. Í leiðinni þá skoða menn nafn viðkomandi amk. í smá stund, eitthvað sem er mjög erfitt að fá í því hraða umhverfi sem við búum við í dag. Fyrir þekktari frambjóðendur er líklegra að viðkomandi verði samþykktur en það segir ekkert til um hvort nýi “vinurinn” muni taka þátt og kjósa viðkomandi í prófkjöri.

Fyrst menn eru að skoða þessa tölur, væri í raun áhugavert að skoða hlutfall vina og fjölda í stuðningshóp. Margir þessara frambjóðanda eru með mjög stóran vinahóp en fáa stuðningsmenn. Hvað segir það um viðkomandi frambjóðanda? Treysta vinir hans honum ekki?

Þeir sem ná mestum árangari með á þessum miðlum eru þeir sem sinna þeim jafnt og þétt og eiga í opnum og heiðarlegum samskiptum við fólk sem þeir þekkja og bæta fólki við jöfnum höndum, eða um leið og kynn hefjast. Margir frambjóðendur standa sig ótrúlega vel í þessu og miðla (amk. að því sem virðist) heiðarleg og persónuleg skilaboð.

Hitt er annað mál að það má spyrja sig hvaða áhrif miðlar eins og Facebook hafa. Röskvu-Finnur tók saman nokkuð merkilega tölfræði um aldur notenda á Facebook. Samkvæmt þeim tölum eru 75% íslenskir notendur yngri en 40 ára. Ef maður ber þetta saman við meðalaldur þeirra sem kjósa í prófkjörum væri ég ekki hissa á að 75% þeirra sem kjósa séu eldri en 40 ára (bara ágiskun – kannski ekki alveg út í loftið en ekki stutt með neinni tölfræði). Það er því ekki stórt sniðmengi á milli þátttakenda í prófkjörum og þeirra sem eru á Facebook.

Aðalatriðið er að vefir eins og Facebook er ágæt viðbót en frambjóðendur ættu ekki að festast eða treysta eingöngu á þessa miðla. Frambjóðendur festast oft í einhverri pissukeppni á þessum miðlum, sem því miður skipta litlu máli og tíma þeirra og stuðningsmanna væri einfaldlega mun betur varið í að tala beint við kjósendur. Ef menn ætla að nota þessa miðla, þá er eins gott að kynna sér miðilinn og nota hann þannig að tíminn sem í miðilinn er varið skipti máli.

Hætti í einum samtökum, íhuga að stofna önnur

Í gær hætti ég í JCI (Junior Chamber international) samtökum sem ég hafði verið í upp á dag í 4 ár (byrjaði 16. Janúar 2006). Það var svo sem ekki auðveld ákvörðun, en ég horfði upp á skrípaleik í gær og ákvað að það væri komið að leiðarlokum hjá mér.

Upphaflega gekk ég inn í JCI vegna ræðumennsku, þrátt fyrir að samtökin eigi að standa fyrir meira en ræðumennsku þá hefur það alltaf verið það sem ég hef haft mestan áhuga á. Ég hef því tekið þátt í öllum ræðukeppnum sem ég hef haft færi á að taka þátt í og sömuleiðis þjálfað á þeim ræðunámskeiðum sem ég hef getað tekið að mér.

Ég hef áfram mikinn áhuga á ræðumennsku, og hefði viljað vera í samtökum sem snúast um að þjálfa fólk fyrst og fremst í ræðumennsku, framkomu og auk þess hjálpar fólki að reka og stjórna fundum. Þetta er eitthvað sem skortir nánast í íslenska skólakerfið og mikil þörf er á.

Það er auðvitað stutt síðan ég hætti í JCI, en síðan þá hef ég velt þessu fyrir mér og er kominn á þá niðurstöðu að það sé rétt að stofna svona samtök, sem eru að sjálfsögðu ópólitísk en eingöngu með þessi framan greindu markmið.

Ef þær hugmyndir sem ég er með ná fram að ganga má búast við að samtökin færu af stað á næstu vikum eða mánuðum og að sjálfsögðu að vel athuguðu máli. Eitthvað sem ég á eftir að fara í á næstu dögum að skoða og halda áfram að velta fyrir mér hvort ég fari út í þetta og á hvaða nótum slík samtök myndum starfa.

Netþýðið og skoðanakannanir

Ég hlustaði eins og fleiri á umræðu í Silfrinu um seinustu helgi þar sem kom meðal annars umræða um þátttöku á netinu en þar var Haukur Arnþórsson að fjalla um umræðu á netinu. Það sem sat eftir þá umræðu hjá mér var að það væru miðaldra menntamenn á stór-reykjavíkursvæðinu sem tækju þátt í umræðunni á netinu. Hann nefndi auk þess sérstaklega hóp öryrkja, atvinnulausa og fólk á landsbyggðinni og skort á þeirra þáttöku.

Andrés bloggaði um þetta um daginn og fékk ansi mikil viðbrögð við þessari umfjöllun. Eitt af því var frá Röskvuliðanum Finn, sem tók saman ansi merkilega tölfræði í kjölfarið um Facebook aldursdreifingu.

Ég hef alltaf haft mikinn áhuga á þessu (eins og flestu sem kemur að netinu), ég fór því að skoða þetta aðeins betur. Hagstofan hefur safnað upplýsingum varðandi netnotkun og samkvæmt þeirra niðurstöðum frá 2009 eru um 93% Íslendinga á netinu og hefur vaxið úr 86% frá árinu 2005. Skipting á milli landsbyggðar og höfuðborgarsvæðisins þá eru 94% höfuðborgarbúa með aðgengi að netinu en 91% af landsbyggðinni. Nákvæmlega sama skipting er á milli karla og kvenna.

Mesti munurinn er hins vegar á milli aldurshópanna, á meðan 100% yngri kynslóðanna hafa aðgengi að netinu, þá hafa eingöngu 55% af 65 til 74 ára með aðgengi en hefur þó vaxið um 13 prósentustig frá árinu 2005.

Þessar tölur sýna því að mjög mikil þátttaka er á netinu bæði hjá körlum og konum, hvar sem fólk býr. Þótt ég hafi ekki fundið neinar tölur um notkun netsins hjá öryrkjum og atvinnulausum þá hafa hafa komið til sögunnar mikið af tólum til þess að bæta aðgengi öryrkja að netinu. Jafnvel þótt atvinnulaus maður hefði ekki aðgengi heiman frá sér þá er hægt að fara inn á bókasöfn og víðar til að komast á netið.

Um leið og 93% Íslendinga nýta sér netið, þá sýndi könnun Hagstofunnar að eingöngu 88% heimila væru með símalínu árið 2005 og stór hluti ungs fólks nýtir sér eingöngu að vera með fyrirfram greidd farsímakort (frelsi). Þessi númer eru hvergi skráð og erfitt fyrir fyrirtæki að nálgast þennan hóp fólks til að leita skoðanna viðkomandi í gegnum síma. Sá hópur sem hefur kosið að nýta sér þessa leið og jafnvel ekki talið nokkra ástæðu til að kaupa hefðbunda símalínu inn á heimilið, þegar stofnað hefur verið til heimilis hefur vaxið mjög hratt.

Það mætti því alveg eins gera svipaða fyrirvara varðandi símakannanir og þá sem Haukur gerir um netið.

Eldhús umræður Hrannars

Það virðast ýmsir og meðal annars Eyjan rekist á tilkynningu frá Hrannari Arnarssyni, þar sem hann segir að á facebook síðunni sinni vilji hann geta tjáð sig eins og hann geri í eldhúsinu heima hjá sér.

Tilkynningin er auðvitað ekki ný, þetta er búið að vera inni hjá aðstoðarmanninum amk. síðan í október. Ég notað mitt eigið facebook á sínum tíma til að benda á umföllun Vísis þar sem skrif Hrannars voru birt með skjámynd af facebook reikningnum hans. Á myndinni má greinilega sjá þessi skilaboð (til vinstri á myndinni):

Ekki veit ég hvernig eldhúsið hjá Hrannari lítur út eða hversu stórt það er. En þegar hann er að spjalla á facebook með 1700 vini, verður seint hægt að líkja þessu saman. Það gerist amk. ekki mjög oft að ég fái 1700 gesti í mitt eldhús.

Hrannar hefur notað síðuna til að koma skilaboðum á framfæri vitandi vits um að þau myndu rata á síðum fjölmiðla. Ég veit amk. ekki um neinn íslenskan facebook notenda sem hefur oftar sagt eitthvað á facebook sem hefur ratað í fjölmiðla.

Þessi setning getur því ekki verið annað en grín, nema Hrannar sé ótrúlega tregur.

Kvöld nöldur

Stundum dettur maður um augljósa hluti sem maður getur látið fara í taugarnar á sér. Eitt af því var þegar ég datt niður á umfjöllun um forstjóraskipti hjá Húsasmiðjunni á viðskiptablaðinu.

“Steinn Logi hefur stýrt þróun Húsasmiðjunnar úr hefðbundinni byggingavöruverslun í breiða lífsstílsverslun sem höfðar til sístækkandi hóps neytenda og fagmanna.”

Ég man nú ekki betur en stóru breytingarnar hafi farið fram töluvert áður en hann tók til starfa, þegar verslunin óx mjög hratt á nokkrum árum og umboð og verslanir eins og Blómaval voru keypt.

Eina sem hægt er að segja um Húsasmiðjuna í dag, er í raun hversu henni hefur farið aftur á undanförnum árum og maður nennir varla að fara í hana. Þar sem áður voru bæði góð raftækjadeild og búsáhöld er frekar að maður eigi von á ódýrri borvél.

Ég get ekki gert af því en ég sakna gömlu Húsasmiðjunnar.

Hverju deilirðu á Facebook?

Er Facebook síðan þín opin öllum?

Ég hef tekið eftir því undanfarið að fjölmargir eru með töluvert opna prófíla á Facebook meira en verið hefur. Í fyrstu hélt ég að þetta væri bara tilviljun, ég nota Facebook ekki það mikið. Síðar komst ég að því að þetta sama gilti um sjálfan mig og fleiri í kringum mig. Facebook virtist hafa breytt aðgengi að prófílnum mínum.

Ég mundi eftir því að Facebook hafði byrjun mánaðarins sett inn tilkynningu um breytingar á “privacy settings”. Á þeim tíma leiddi ég hugann ekkert að þessu en smellti á “ok”, og hélt áfram að nota síðuna. Eftir að ég áttaði mig á þessum breytingum kannaði ég þetta og í ljós kom að stjórnendur Facebook voru meðvitað að opna síður fólks með það að leiðarljósi að auka heimsóknir inn á vefinn.

Í sjálfu sér eru fá stór leyndarmál inn á Faceabook hjá mér. Almenna reglan þegar ég skrifa inn, er að ég set ekkert þar sem ég myndi ekki deila á öðrum stöðum. Helsti munur er reyndar sá að t.d. ólíkt blogginu er erfitt að leiðrétta eftir á (eins og ég geri stundum hérna þegar ég les færslunar mínar aftur). Ég skrifa oft mun hraðar og án þess að úthugsa það sem ég skrifa inn á Facebook. Því miður með þeim afleiðingum að það sem fer inn er manni ekki beint til sóma, með hálfkláruðum setningum og stafsetningarvillum. Annað hefur maður ekki að fela. Eins ágætt tól og Facebook er má ekki gleyma því að Facebook telur sig eiga allt sem þangað fer inn og fara með það á þann hátt sem þeir kæra sig um.

Samt sem áður kærir maður sig kannski ekki að opna sig meira gangvart öðru fólki en það sem nauðsynlegt er.

Alla vegana ef þú ert eins og ég, þá mæli ég með að þú kíkir á “privacy settings” og athugir hvort reikningurinn er opnari en þú kærir þig um.

Umfjöllun á Guardian
Umfjöllun á bbc

Bjarnferðarson

Ég fór áðan á myndina Bjarnfreðarson, ég get ekki sagt annað en að það hafi verið nokkur eftirvænting enda hef ég séð allar þrjár seríurnar. Seríurnar hafa verið algjör snilld og jafnvel þótt ég sé ekki áskrifandi af Stöð 2, hef ég gert mér far um að fara í heimsókn þegar þættirnir hafa verið sýndir.

Auðvitað má svo sem segja að maður hafi verið búinn að byggja upp eftirvæntingu um myndina. Það voru sem sagt töluverð vonbrigði og ekki þess virði að borga sig inn á bíó til þess að sjá myndina.

Auðvitað var myndin bráðfyndin á köflum og grá eins og þættirnir en það vantaði einhvern veginn allan söguþráð í myndina. Mér leið á köflum eins og ég væri frekar að horfa á þætti um “the making of” frekar en bíómynd í fullri lengd. Svo hefði verið hent inn smá aukaefni.

Fyrst það er ákveðið að þetta yrði seinustu kaflar um þá félaga hefði maður viljað sjá meira um endalokin, ekki síst Danna. Það var skilið eftir í lausu lofti og hefði verið gaman að sjá hver endalok þessa þunga einstaklings hefðu verið og hvort hann hefði endað í hamingjusamara hlutverki.

Jólakort stjórnmálamanna

Síðan ég hóf að gegna trúnaðarstörfum fyrir Sjálfstæðisflokkinn hef ég alltaf fengið mikið af jólakortum frá kjörnum fulltrúum. Sjálfum hefur mér alltaf fundist það skjóta skökku við þegar kjörnir fulltrúar nota peninga frá skattborgurum til að senda mér jólakveðjur, bara af því að ég ber ákveðna stöðu en ekki vegna þess að viðkomandi þekkir mig. Nokkrum sinnum hef ég bent mönnum á hvað þetta er rangt, en hef oftast fengið frekar lítil svör.

Ég hef þó grun um að kóngurinn í þessum sendingum hafi verið Halldór Ásgrímsson á sinni ráðherratíð. Ég fékk ekki kort fyrr en ég fór að gegna trúnaðarstörfum fyrir Sjálfstæðisflokkinn, mörgum árum eftir að ég gekk í flokkinn. Félagi minn sem hafði verið smalað inn í Framsóknarflokkinn í kosningum og hafði allar götur síðan reynt að losna (líklega þó helst með að nöldra ofan í brjóstmálið á sér þegar hann fékk póst frá flokknum) fékk í nokkur ár kort frá Halldóri.

Fyrst menn eru á annað borð að eyða peningum skattborgara í að senda þessar kveðjur, þá er stórundarlegt þegar menn gera það ekki almennilega og senda mjög auðgleymanleg kort. Þessi kort eru yfirleitt gjörsneidd nokkrum persónulegum kveðjum, oft hefðbundin jólakort með skannaðri undirskrift viðkomandi. Oft hefur það gerst að fólk er að senda þessi kort á Þorláksmessu og þau berast þá ekki fyrr en eftir jól.

Velgerðar jólakveðjur geta augljóslega vakið gleði og ánægju með viðkomandi stjórnmálamann en hins vegar illagerðar eingöngu fullkomin sóun á peningum, pappír og vinnu viðkomandi aðila.

Skemmtilegustu kortin eru augljóslega kort sem eru ekki alveg stöðluð af stærð og gerð, með eftirminnilegri mynd. Kort sem eru með mynd af fjölskyldum viðkomandi vekja alltaf athygli mína, þau sýna að viðkomandi á líf fyrir utan stjórnmálin. Það hefur þó gerst nokkrum sinnum að ég hef fengið kort með mynd af viðkomandi, eins og um kosningabækling væri að ræða. Auðvitað er það alltaf viðkunnanlegt þegar menn hafa fyrir að skrifa inn persónulega kveðju og nafn þess sem fær kortið. Jafnvel þótt það taki augljóslega mun lengir tíma, skila slíkar persónulegar kveðjur sér alltaf.

Í fyrra og í ár var lítið af slíkum kortum, en meira af því að stjórnmálamenn sem ég þekki persónulega hafi sent kort á eigin kostnað. Það var lítill söknuður í þessum fjölda á jólakortum stjórnmálamanna sem voru mörg ópersónuleg og fóru beint í ruslið ásamt öðrum auglýsingabæklingum. Það var þó áberandi að um leið og stjórnmálamennirnir fóru að greiða sendingarnar úr eigin vasa að kortin voru yfirleitt betur gerð og meira um persónuleg og áhugaverð jólakort.

Söngvaseiður

Ég kvöld fór ég á Söngvaseið í Borgarleikhúsinu. Auðvitað frekar seinn, enda búið að sýna leikritið síðan í maí. Ég fékk hins vegar nýlega gefins kort á 4 sýningar í Borgarleikhúsinu og var þetta önnur sýningin af þeim. Sú fyrsta var Við borgum ekki, við borgum ekki, eftir Dario fo og þeim tíma var ekki vel varið enda frekar ófyndin sýning að flestu leiti með ódýra brandara.

Söngvaseið þarf ekki að kynna, flestir þekkja amk. lögin og margir hafa séð myndina. Leikritið var sett upp mjög svipað og myndin þótt einstaka kaflar hafi verið öðruvísi. Sýning var í stuttu máli mjög góð.

Ég held að í kvöld hafi ég eignast uppáhaldsleikkonu, Valgerði Guðnadóttur, hún gerði sýninguna algjörlega þegar hún lék Maríu. Hún var líflega og skemmtileg leikkona og frábær söngvari. Ég er ekki í nokkrum vafa um að hún hafi verið betri en Julie Andrews í myndinni. Mér skilst að Valgerður eigi einnig eftir að leika í Gauragangi og það verður spennandi að sjá hana þar líka.

Ég sé að það er búið að skipta um kaptein frá því sýningin hófst, en núna leikur Rúnar Freyr kapteininn en áður var það Jóhannes Haukur Jóhannesson. Ég held að hvorugur sé sérstaklega trúverðugir sem úrillur kapteinn með sjö börn, hokinn af reynslu úr fyrri heimsstyrjöldinni (og um 20 árum eldri en María). Rúnar var frekar stífur eins og hann á til þegar hann er að leika en hann má eiga að hann getur sungið og þar stóð hans sig ansi vel.

Krakkarnir voru frábærir líka, svona flestir. Ég var ekki sérstaklega hrifinn af elsta syninum, en elsta dóttirin var frábær. Abbadísin var líka frábær.

Ég var heillaður af hliðinu að klaustrinu og hversu mikið hafið verið lagt í það. Hins vegar fannst mér alveg vanta að sýna þá miklu fjallasýn, sem er grunnurinn í myndinni og mikið er talað um. Það bregður einu sinni fyrir mynd af fjöllunum, en það hefði mátt gera miklu meira af því.

Það er áhugavert að hugsa til þess að sýningin er að einhverju leiti byggð á sannsögulegum atburðum, þótt það sé búið að “holywood”-væða söguna ansi mikið. Raunverulega sagan er ekki síður áhugaverð, þótt hún sé ekki jafn söngleika væn, en meira má lesa um raunverulega söguna hérna og hérna.

Annað sem er alltaf jafn áhugavert er að kapteininn hafi verið í austuríska sjóhernum. Það er nokkuð merkilegt í ríki sem er strandlaust sé sjóher. Auðvitað er saga sjóhersins í landinu ansi gömul og nær til þeirra tíma þegar Austurríki (og forverar þess) áttu land að sjó.

Þótt svona sýning sé létt og skemmtilegt er alltaf áhugavert að hugsa um það sem er að baki og því umhverfi sem var þegar atburðirnir eiga sér stað. Á tímum ótta við innrás frá óvinveittum her og það hugarfar sem ríkti á þessum tíma.

Ný nöfn á rótgrónum götum

Maður spyr af hverju það er sérstakt tilefni núna þegar 101 ár er liðið frá því fyrsta konan var kjörin í borgarstjórn að endurskýra nokkrar gamalgrónar götur í Reykjavík.

Af hverju ekki 99, 79 eða 81 ár? Hvað er sérstakt við 101 ár?

Það hafa verið fjölmörg tækifæri til þess að heiðra þessar konur, og þeir eiga heiðurinn svo sannarlega skilið en ekki í einhverju kosningarsjónarspili.

Þegar Grafarholtið var reist var ákveðið að kalla hverfi Þúsaldarhverfið og haldið upp á 1000 ár frá Kristni, nöfn á götum hverfisins, eins misjöfn og þau nú eru, standa þó fyrir eitthvað. Á meðan hverfið er byggt munu menn vita af hverju þessar götu bera þessi nöfn.

Hefði ekki verið nær að heiðra þær á sambærilegan hátt og með Þúsaldarhverfinu og skýra götur amk. í heilum hverfishluta eftir þeim? Mönnum hefði verið í lófa lagt að gera það með nýju hverfi eins og Úlfarsfellshverfinu, þar sem götur bera nú nöfn heiðinna gyðja, sem virðist vera svar við kristnum tenginum á hæðinni við hliðina.

Samkeppni símafyrirtækjanna

Ég var nú ekki alveg viss um að ég væri að heyra rétt, þegar afgreiðslustúlkan hjá Símanum sagði mér að ég gæti fengið síma sem heitir Huawei fyrir 12 þúsund staðgreitt og svo fengi ég 12 þúsund krónur til baka næsta árið (þúsund krónur á mánuði, greiddar inn á símreikninginn minn).

Mig langaði því í síma með dagatali og jafnvel þótt 6 þúsund króna síminn minn frá Elkó væri enn í fullu fjöru gat ég ekki stillt mig um að þiggja þennan ókeypis síma.

Ég spurði þó stúlkuna að því hvernig það væri hægt að gefa mér síma. Eina svarið var að það væri ekki verið að gefa mér síma heldur borgaði ég símann en fengi afslátt af reikningum sem næmi sömu upphæð og ég greiddi fyrir.

Afsláttur eða gjöf, þá var hann ókeypis. Síminn fær á endanum ekki krónu fyrir símtækið.

Það er samt áhugavert hvert samkeppnin er að færast á Íslandi á símamarkaðnum. Yfirleitt þá nenna fáir að kynna sér tilboðin frá þessum fyrirtækjum, sem oft eru mjög flókin. Það flókin að oft verður mjög erfitt að gera sér grein fyrir raunverulegum kostnaði af símtölum eða bera saman símafyrirtækin. Nú virðist áherslan vera frekar að festa menn inni með ódýrum (eða ókeypis símum) (eða að lokka menn til sín).

Að lokum þá er Huawei síminn ágætur og eiginlega bara ótrúlega góður miðað við það sem maður átti von á. Það er margt mjög sniðugt í símanum sem ég hef ekki séð áður, t.d. er möguleiki að hlaða hann beint með usb snúru úr tölvunni minni (standard), því miður er ekki hægt að tengja hann beint við outlook. Hins vegar eru leiðbeiningarnar með símanum alveg vonlausar og stuðningur við símann á heimasíðu framleiðandans er fáránlega lélegur.