Gagnalekinn – dauf viðbrögð Vodafone

Það hefur nákvæmlega ekkert komið frá Vodafone sem hefur gert það að verkum að trú á fyrirtækinu hafi aukist. Engum af þeim spurningum sem ég setti fram í gær hefur verið svarað. Það versta við þetta er að líklega kemur þetta ekki til með að skipta neinu máli fyrir fyrirtækið. Það kæmi mér verulega á óvart ef einhverjir ákveða að hætta hjá fyrirtækinu. Það kæmi mér meira að segja á óvart að háttvirtur utanríkisráðherra færi frá því þrátt fyrir skaðað orðspor í kjölfarið. Ég á alls ekki von á því að neinn muni heldur ákveða að taka pokann sinn hjá fyrirtækinu (og ég er ekki að hvetja til þess heldur).

Íslendingar eru bara þannig þenkjandi. Fyrirtæki hafa því miður einnig haldið of lengi að þau myndu komast upp með slæleg vinnubrögð í öryggismálum.

Þegar félagatal Samfylkingarinnar í Reykjavík gekk manna á millum seinasta haust, var engin sem brást við. Ekki einu sinni Samfylkingin sjálf, ég heyrði aldrei af því að reynt hafði verið að stöðva drefinguna eða kanna það hvaða sá leki kom. Að minnsta kosti ekki opinberlega. Þetta var þrátt fyrir að allir sem höfðu á því áhuga hefðu getað sótt félagatalið á opnum vefsvæðum. Ég minnist þess ekki einu sinni að hafa séð skrifað um þetta í fjölmiðlum, þótt án efa það hafi verið vitneskja um þetta hjá þeim. Á sama tíma var slegið á putta Landsbókasafn Íslands fyrir að leka 80 ára gömlu félagatali kommúnista. Annað var rafrænt en hitt á pappír.

Það er alveg ljóst að það þarf að eiga sér viðhorfsbreyting, þegar kemur að meðferð rafrænna upplýsinga og fyrirtæki þurfa að sinna heimavinnunni sinni mun betur hvernig farið er með gögn og hvar þau eru vistuð.

Vodafone hvatti fólk til þess að sækja ekki þessi gögn, en það var bara til þess að hella olíu á eldin. Skrárnar höfðu verið sóttar tæplega 10 þúsund sinnum af torrent frá því í gær, það er fyrir utan aðra miðlun frá þeim sem sóttu skrárnar beint eða miðluðu sín á milli. Það eru því tugir þúsunda sem hafa annað hvort séð þessi gögn eða eru með þau hjá sér. Þessir aðilar hafa nú aðgengi að tugum þúsunda persónugreinanlegra lykilorða og auðvitað tugum þúsunda SMS – skilaboða. Ég er ekki viss um að fólk geri sér grein fyrir alvarleika þessa eða í gær þegar fólk var hvatt til að breyta lykilorðum sínum, það hafi áttað sig á að það átti við á öllum þeim stöðum sem það hafði samnýtt lykilorð með Vodafone. Það er í raun með ólíkindum að fyrirtækið hafi geymt þessi lykilorð annars vegar ódulkóðuð og hins vegar dulkóðuð (og það á fagmanlegan máta, þar sem þeir dulkóða ekki lykilorðin beint). Ef fólk er að nota sama lykilorð á fleiri stöðum er því leikur einn að brjótast inn á þá staði og sækja meiri upplýsingar (t.d. Facebook).

Út af fyrir sig eru einu jákvæðu fréttirnar í raun að það kom á óvart þegar þessi lykilorð voru skoðuð, að þau voru bara alls ekki það slæm (eða jafn slæmt og ég bjóst við). Þetta er líklega stærsti leki á íslenskum lykilorðum sem hefur lekið og gefur tækifæri til að rannsaka lykilorðin, bæði fyrir þá sem vilja misnota og þá sem hafa akademískari athugun á lykilorða notkun Íslendinga (ég hef lengi haft þennan akademíska áhuga). Af þessum 21 þúsund ódulkóðuðu lykilorðum sem láku, þá má sjá að 123456 var bara notað 15 sinnu í töflunni, fjölbreytileikinn var líka ansi mikill því endurtekningar á sama lykilorði (sama lykilorð notað ofta en einu sinni) voru bara í innan við 1% tilfella. Meðallengdin var líka ágæt eða 8,5 stafir en ef gæðin eru metin mtt. til gæða lykilorðsins (blanda af stórum, litlum stöfum, táknum, fjölbreytleika tákna, lengd) fengju þessi lykilorð tæplega 3 af 10 mögulegum. Í ca. 10% tilfella er lykilorðið orð og svo bæt nokkrum tölustöfum aftan við (123 kemur þannig fyrir í yfir þúsund lykilorðum). Þótt fáir hafi líklega talið mjög mikilvægt lykilorð væri um að ræða, þá er ljóst að það er hlutverk okkar sem neytenda að velja okkur sterk lykilorð og hugsa um okkar eigið öryggi.

Samfélagsmiðlarnir

    Vodafone – bara toppurinn á ísjakanum?

    Það hefur verið nokkuð merkilegt að fylgjast með viðbrögðum Vodafone í morgun eftir tölvuárásina. Fyrstu viðbrögð virtust vera að engar trúnaðarupplýsingar hafi komist í hendur hakkarans, en síðar kom í ljós að það var alls ekki rétt. Það eitt og sér dregur úr trúverðugleika fyrirtækisins, þar sem ljóst má vera að þeir vissu ekki sjálfir hvaða gögnum var stolið (eða enn vera þeir ætluðu að ljúga til um það).

    Hvernig má það vera að fyrirtækið vissi ekki hvaða gögnum var stolið? Er það vegna þess að þeir vita ekki hvaða upplýsingar þeir eru að vista á framlínu vefþjón hjá sér? Eða hversu innarlega komst hakkarinn á kerfin þeirra? Er það mögulegt að þessi hakkari hafi komist inn í mun viðkvæmari kerfi fyrirtækisins? Ef þeir vissu ekki um hvaða gögnum var stolið, er hægt að treysta því að þeir viti inn í hvaða kerfi var farið?

    Úr því það er farið að spyrja, þá má spyrja hvernig fyrirtækið standi gagnvart árásum á símakerfin sín? Undanfarið höfum við séð töluverða umfjallanir um hvernig ríkisstjórnin er hætt að þora að fara með síma inn á ríkisstjórnarfundi (vonandi öll nettengd tæki), Rússar telja líkur á að Kínverjar stundi hér iðnaðarnjósir og víst má telja að hér eigi sér stað mun meiri njósnir en við gerum okkur grein fyrir. Það er því eðililegt að spurt sé um varnir símafyrirtækisins og símkerfa þess. Það á þá ekki bara við um símtöl, heldur öll rafræn samskipti í gegnum síma og samskipti símstöðvar og símtækis, dulkóðun, og stillingum símans. Þótt fæst af því sem ég segi í símann geti flokkast sem trúnaðarupplýsingar eða eitthvað sem ég vilji ekki að hakkari geti heyrt, hins vegar eiga sér stað samtöl allan daginn á milli aðila sem eru að stunda viðskipti eða meðhöndla viðkvæmar upplýsingar sem hægt er að misnota í höndum rangra aðila.

    Með uppljóstrunum Snowden, hafa komið í ljós gríðarlegur áhugi leyniþjónusta á hlerunum og úrvinnslu gagna. Stórfyrirtækin í Bandaríkin hafa upplýst um ítrekuð innbrot frá Asíu og njósnir, undanfarið hafa komið í ljós geta þessar aðila til að komast fram hjá og brjóta dulkóðanir. Menn telja að þessar árásir komi frá kínverska hernum, en það er ekki vitað. Færni hakkara hefur stöðugt aukist og aðferðir til að græða á upplýsingum hefur færst í vöxt. Vírus-iðnaðurinn er löngu hættur að snúast um að hrekkja notendur og tengist alltaf meira skipulagrðri glæpastarfsemi (eða stofnunum). Í tilfelli tyrkneska hakkarans var þetta “heist”, ein innrás og svo blasta því svo. Mun hættulegulegri árásirnar eru árásir sem eiga sér stað yfir langan tíma, þar sem þessir aðilar gæta þess að fela allar slóðir svo hægt sé að koma inn aftur og aftur án þess að nokkur verði þess var.

    Það er gríðarlega mörgum spurning ósvarað í tengslum við þessa árás, og þeim verður ekki svarað með stuttum óljósum fréttatilkynningum. Meðal þeirra:
    1. Af hverju vissi fyrirtækið ekki hvaða gögn voru tekin?
    2. Hafa aðrir gert sambærilegar árásir án þess að fyrirtækið hafi látið vita af þeim eða vitað af þeim?
    3. Af hverju voru þessi gögn geymd og afhverju voru þau geymd á þannig stað að hætta væri að þeim væri stolið?
    4. Hvernig er öryggi símasamskipta háttað hjá fyrirtækinu? Er hætta á sambærilega árás á símkerfið (ip samskipti eða grunnstöðvar (base stations)?
    5. Hvað ætlar fyrirtækið að gera í framhaldi til að ávinna sér traust hjá viðskiptavinum?
    6. Hvernig er þessum öryggismálum háttað hjá öðrum álíka veigamiklum fyrirtækjum eða stofnunum?

    Það hefur lengi verið mín tilfinning að pottur væri brotinn í þessum málum á Íslandi. Tölvu og samskiptaöryggismál væru langt frá því að vera ásættanleg. Þetta er bara toppurinn af ísjakanum af þeim innrbotum sem hafa átt sér stað á Íslandi. Þetta er ekki bara mál símafyrirtækjanna, heldur verða notendur líka að vera vakandi yfir hættunni. Það er ekki hægt og á ekki að treysta samskiptafyrirtækjunum einum fyrir þessu. Það er ekki sagt til að gera lítið úr samskiptafyrirtækjunum, heldur minna fólk á að það er ekki nóg að kaupa sér fínt þjófarvarnarkerfi og skilja svo lykilinn eftir undir mottunni.

    Samfélagsmiðlarnir

      Bílaleigubransinn – druslubílaleigurnar

      „Afkoman í greininni hefur því miður ekki verið nógu góð undanfarið. Það er ekki síst vegna svokallaðra druslubílaleiga sem starfa um allt land og eru að bjóða verð sem ganga ekki upp rekstrarlega séð. Þetta hefur slæm áhrif á rekstur bílaleiga sem starfa með löglegum hætti,“

      Þetta segir Streingrímur Birgisson forstjóri Höldurs bílaleigu. Ég hef oftast verið sammála Steingrími og fundist hann málefnalegur. Ég skil nákvæmlega hvert Steingrímur er að fara með þessu en hann fellur í þann fúla pytt að setja allar bílaleigur af ákveðinni tegund undir sama hatt (eða hann má skilja á þann hátt).

      Undanfarið hafa komið upp 2 mál í veitingageiranum, þar sem veitingastaðir út á landi hafa verið innsiglaðir og þeim lokað að minnsta kosti tímabundið á meðan veitingamennirnir hafa komið málum í lag. Það eru skúrkar í veitingageiranum en það er ekki hægt að afskrifa ákveðin geira bara vegna þess að 2 stöðum hefur verið lokað.

      Stóru bílaleigurnar eru með um 10 þúsund bíla af 12 þúsund á markaðnum. Í kringum 120 bílaleigur skipta með sér restinni, sem þýðir að meðal bílaleigan er þá með 15 – 20 bíla. Svo ég grípi enn og aftur til samlíkingarinnar við hótelin, þá væri fráleitt að Icelandair hótel héldi því fram að gistiheimilin stjórnuðu verðlagningunni hjá sér. Það sama á við hjá bílaleigunum, það eru stóru bílaleigurnar sem draga vagninn og ráða verðlagningunni. Hinir fylgja svo á eftir og miða sín verð við þau. Afkoman hjá stóru leigunum hefur heldur ekki verið neitt til að kvarta yfir, þær voru mjög skuldsettar eftir hrun og þeim hefur gengið ágætlega að greiða niður skuldir sínar á undanförnum árum. Tæplega milljarður í hagnað, er ekkert sem menn geta verið að kvarta yfir.

      Ég hef sjálfur komið að rekstri á einni svona lítilli bílaleigu. Við höfum keypt notaða bíla en bara venjulega bíla sem íslenskar fjölskyldur hafa keyrt á. Flotinn hefur verið töluvert yngri en meðalbíll Íslendinga. Fyrir utan það þá höfum við séð til þess að bílunum hefur verið vel viðhaldið og eftir hverja einustu útleigu hefur verið farið yfir þá og þeir prófaðir. Enda höfum við ekki verið meiri bilanir en sem gengur og gerist. Það þarf ekki að taka fram að við höfum alltaf séð til þess að dekkin séu í góðu ástandi.

      Auðvitað eru bílaleigur sem gera hlutina ekki svona og eins og dæmin úr fjölmiðlum hafa sýnt. Vandamálið er ekki tilvist bílaleiga sem bjóða notaða bíla heldur tilvist þeirra sem virðast einskis svífast. Getuleysi stjórnvalda til að stöðva þá aðila sem eru ítrekað að brjóta af sér er með ólíkindum. Jafnvel þótt það hafi komið í ljós að menn væru að leigja út bíla sem voru ekki hæfir til grútarflutninga, dekkjalausir og ótryggðir, þá halda þessar bílaleigur áfram eins og ekkert hafi í skorist. Sum þessara fyrirtækja virðast geta farið svo gott sem árlega í þrott en sprottið aftur upp ári síðar, með nýja kennitölu og bestu bitana úr gamla félaginu. Nú nokkrum vikum eftir ítarlega umfjöllun fjölmiðla um eina ákveðna leigu virðist sú leiga enn vera starfandi og þessi umfjöllun virðist smá truflun í rekstrinum.

      Vandamálið við rekstur á bílaleigum hvort sem það er hjá “druslubílaleigunum” eða “drossíubílaleigunum” er ekki tilvist hvors annars. Hún snýr að stuttu tímabili, leigurnar leigja 85 – 90% færri bíla yfir vetrarmánuðina miðað við sumrin. Hitt sem skort hefur verulega umræðu um er ástand vega, hvort sem um er að ræða gamlan eða nýjan bíl þá eru þessir bílar lamdir sundur og saman á vegum sem helst ættu að vera lokaðir nema fyrir dráttavélar.

      Ég held að menn ættu frekar að einblína á hvernig er hægt að loka hjá skúrkunum, koma gæðunum upp, hvernig er hægt að auka leigutímabilið og bæta ástand vega. Það væri mun farsælla en gangkvæm skot á milli aðila.

      Samfélagsmiðlarnir

        Nettröllin – enn á ferðinni

        Vigdís Hauksdóttir bendir á að eitt nettröllið sem hefur ráðist harkalega gegn henni er alls ekki til. Þegar betur er að gáð kemur í ljós að viðkomandi hefur búið til gervimann á Facebook og farið svo að stað.

        Maðurinn Eiríkur Magnússon er nefnilega skemmtilega líkur Leif Ove Andsnes. Reyndar er hann ekki bara líkur honum, því svo virðist sem Leif hafi gerst svo ósmekklegur að stela mynd af viðkomandi.

        Fyrir um ári síðan benti ég á sambærilegt dæmi, þá hafði mynd verið stolið. Sá hafði reyndar ekki fyrir því að þurrka burtu vatnsmerkið á myndinni.

        Maður þarf svo sem ekki að leita lengi til þess að finna einstaklinga sem eru örugglega tilbúnir. Stundum trúir maður reyndar ekki öðru en að viðkomandi séu það. Það getur oft verið mjög erfitt að átta sig á því hvort viðkomandi er alvöru persóna eða nettröll. Oft eru algengar vísbendingar:

        1. Hann á fáa alvöru vini (fyrir utan pólitíkusa og fyrirtæki sem samþykkja alla).
        2. Myndirnar af viðkomandi eru fáar, virðast uppstilltar og sjaldan með vinum.
        3. Nánast engar upplýsingar eru opinberar (public), og þær sem eru er erfitt að rekja til viðkomandi.
        4. Heitir algengu nafni, sem er erfitt að rekja til ákveðins einstaklings.
        5. Engin augljós virkni utan að skrifa athugasemdir, vinir eru ekki að taga eða senda skilaboð.

        Það mætti telja fleira til.

        Ég var búin að taka eftir skrifum þessa Eiríks, (enda skrifin með ólíkindum) og þar var augljóst að viðkomandi væri slíkt nettröll. Maðurinn á 2 vini (1), heitir algengu nafni (4), Engar myndir utan prófíl myndar(2), byrjar á Facebook með því að skrifa athugasemdir við aðra hverja frétt og nánast undantekningalaust eru skrifin níður um stjórnmálamenn. Karakterinn varð til fyrir ári en er lítið notaður og þegar hann er virkur þá er það í törnun.

        Það er hins vegar fráleit hugleiðing að einhver fái greitt fyrir þetta. Þetta er einstaklingur að fá útrás og séu skrifin skoðuð sést að það er ekki bara Vigdís, þótt hún fái sitt. Hann hefur skrifað um marga aðra en Vigdísi og með fullri virðingu fyrir Vigdísi veit ég ekki um neinn sem væri til í að borga fólki fyrir slík skrif gegn henni. Hún er fullfær um að koma sér í eigin vandræði.

        Það er í raun tilgangslaust að berjast við þessi nettröll. Þetta eru karakterar sem eru búnir til, til þess að eyðileggja. Þeir eru að standa að baki þeim telja að þeir séu að gera það í nafnleysi og þeir geti sagt hvað sem er án þess að þurfa að bera nokkra ábyrgð á skrifum sínum. Ekki ólíkt því sem við sjáum t.d. á ringulreiðar-síðunum þar sem netógeð deila sínum innstu hvötum í nafnleysi. Þessir netþrjótar sýna verstu hliðar netsamfélagsins, en því miður ná öflugustu netsíur Ögmundar utan um þessa menn.

        Vefmiðlarnir eru engu að síður ekki “stick-free”. Þeir ekki skotið sér undan þeirri ábyrgð að fylgjast með umræðunni og eftir bestu getu lokað á þessa einstaklinga. Þótt það sé ekki neitt augljóst kerfi, ætti maður von á að aðrir notendur ættu að geta “reportað” og miðlarnir sjálfir setja upp einhverjar síur. Auðvitað eru það hemlar á slíka umræðu en opinni umræðu fylgir ábyrgð.

        Við megum ekki láta nettröllin eyðileggja opna umræðu á netmiðlum.

        Samfélagsmiðlarnir

          D-vítamín allra meina bót

          XD_BlarÉg hef alltaf verið duglegur að drekka lýsi, enda hef ég mikla trú á D-vítamíni og öðrum göldrum lýsins. Af vafri mínu á netinu áðan fann ég þessa áhugaverðu grein sem staðfestir grun minn. D-Vítamínið er ekki bara gott á þann hátt sem ég hélt, D-vítamín er vörn gegn veirum. Sjá hér í sjálfu læknablaðinu. Svo má auðvitað benda á þessa og þessa.

          Af öðru, svona fyrst það er kjördagur. Ég vona að kjósendur hafi vit á að kjósa þannig að við fáum öfluga tveggja flokka stjórn. Maður veit ekkert hvað þessi stjórn hefði getað gert, en allur kraftur fór í innri deilur og skort á þingmeiri hluta. Meira að segja Katrín var farin að viðurkenna að undir lokin var hún hrein minnihluta stjórn. Sjálfstæðisflokkurinn var eini flokkurinn sem kom óskaddaður út úr þessu kjörtímabi. Aðal málin sem ríkisstjórnin virtist geta komið í gegn hjá eigin þingmönnum voru einhverskonar gælumál.

          Vonandi sjáum við breytta tíma, hver sem ný ríkisstjórn verður. Við þurfum svo sannarlega að fá fólk sem vill taka á málunum.

          Samfélagsmiðlarnir

            Upplýsingasöfnun á þjóðaratkvæðagreiðslusíðu?

            Ég hef séð nokkra deila síðunni 20.oktober.is á Facebook í dag. Mér sýnist þetta vera fyrirspurnn sem einhverjir hafa sent á þingmenn og svo svör þingmannanna (og ekkert að því).

            Það sem vekur hins vegar upp spurningar er krafan um að fá að tengjast Facebook-til að sjá svörin. Um leið og menn samþykkja Facebook beiðni síðunnar er verið að samþykkja að eigendur síðunnar geti sótt upplýsingar frá Facebook. Krafan sem er gerð er bæði um grunnupplýsingar og netfang, auk þess sem þeir pósta auglýsingu á vegg viðkomandi. Það er ekki víst að fólk átti sig á því hversu viðfangsmiklar þessar upplýsingar eru. Samkvæmt Facebook innihalda þessar upplýsingar:

            “Includes your name, profile picture, gender, networks, user ID, list of friends, and any other information you made public”.

            Þær upplýsingar geta meðal annars innihaldið status uppfærslur, afmælisdaga, stjórnmálaskoðanir og trúarbrögð.

            Spurningin er því hvað ætla þessir aðilar að gera við þessar upplýsingar? Af hverju þarf þessi síða að fá upplýsingar um hverjir eru vinir mínir til þess að leyfa mér að sjá hverjir hafa svarað spurningum viðkomandi?

            Óháð því hvert tilefnið er að þessu sinni, þá er rétt að benda fólki á að skoða hvað það er að samþykkja. Væntanlega (vonandi) er fyrst og fremst verið að nota krafta Facebook í þessu tilfelli og ég hef engar sérstakar grunsemdir um annað en þessir aðilar séu að nota þetta til að dreifa boðskapnum. Engu að síður getur þetta verið mjög fljótt að vinda upp á sig í upplýsingasöfnun.

            Samfélagsmiðlarnir

              Ekki alltaf horfa í gegnum pólitísku gleraugun

              Jón Gnarr rúllaði bolta af stað í seinustu viku, þar sem hann óskaði eftir vorkun eftir íbúafund í Grafarvogi. Af stað fór fjölmiðla- og blogsirkhús, þar sem eitt atriði fundarins var mest í fréttum eða að einn fundarmanna hafði snögg reiðst og kallað Jón nafni sem hann hefði ekki átt að gera. Vissulega var þetta óþarflega harkalegt og dónalegt af viðkomandi en flestir hinna gestanna spurðu bara erfiðra spurninga. Einelti var þetta ekki, en þrátt fyrir að þægilega innivinnan hafi bara ekki verið mjög þægileg þennan dag, var þetta ekki ofbeldi. Jón gat ekki svarað, þrátt fyrir að hafa fengið í lið með sér 7 aðila frá borginni og verið mataður með svör í gegnum Ipadinn sinn, sem hann svo las upp af.

              Í fjölmiðlaumræðunni sem á eftir kom var fyrst og fremst áhersla á stjórnmálaskoðanir viðkomandi sem hafði reiðst á fundinum. Lítið fór fyrir þeim málefnum sem hann hafði gagnrýnt en aðalatriði varð einhvern veginn að hann tilheyrði ákveðnum stjórnmálaflokk. Ekki bara það þá var hann allt í einu orðinn formaður félagsins í hverfinu (þótt hann tilheyri bara 15 manna stjórn).

              En skipti stjórnmálaskoðun hans þarna máli? Hlustaði enginn á það sem hann var að segja? Hann er hluti af hópi fólks sem hefur í mörg ár barist fyrir ákveðnum málefnum í hverfinu, löngu áður en þessi meirihluti komst til valda. Löngu áður en hann varð stjórnarmaður í pólitískufélagi. Hann hefur fylgt þessu máli vel eftir ásamt öflugum hópi. Eins og margir aðrir sem hafa starfað að íbúamálum í Grafarvogi, þá hafa menn komið vel undirbúnir til funda og spurt erfiðra spurninga.

              Í fjölmiðlum var fyrst og fremst horft til stjórnmálaskoðanna mannsins.

              Ég hef sjálfur lent í slíkum dæmum, þótt það virðist vera eftiráskoðun ákveðinna einstaklinga. Það var undirskriftarsöfnunin Börn.is. Málin æxluðust þannig, að ég sat tíma í háskólanum og við hlið mér sat maður sem ég þekkti ekki en var í verkfræðinámi eins og ég. Í einu hléinu fórum við að ræða saman og upp kom að ég virkur í Íbúasamtökum Grafarvogs. Tveimur dögum síðar hringdi hann í mig og bað mig um að hitta sig ásamt nokkrum fleirum í Breiðholti, en á þessum tíma höfðu hitafundir verið í borginni vegna sameininga í grunn- og leikskólum borgarinnar. Ég vissi ekki mikið hvað var um að vera, en hann sagði mér að þau vildu endilega hafa tengingar við sem flest hverfi borgarinnar. Þegar ég mæti á fundinn, þá þekkti ég ekki nokkurn kjaft og sama var uppi hjá hinum sýndist mér. Þetta er þótt ég á þessum tíma hafi þekkt alla formenn og flesta stjórnarmenn hverfafélanna í Reykjavík. Flestir voru að hittast í fyrsta eða annað skipti. Ákveðið var að hleypa af stokkunum undirskriftarsöfnun á léninu börn.is.

              Ég mætti ekki þarna sem sjálfstæðismaður, enginn spurði mig um pólitískar skoðanir mínar og ég vissi ekki um pólitískar skoðanir fólks þarna. Það var ekki það sem skipti máli. Engu að síður vilja aðilar helst mála þetta sem einhverja pólitíska undirskriftarsöfnun, það hentar málstaðnum betur en að að fólk var bara ósátt. Þetta er með ótrúlegri hópum sem ég hef unnið með. Ég minnist þess ekki að hafa unnið áður með svo samhentum hópi á meðan á þessari undirskriftarsöfnun stóð og aldrei var ég spurður hvaða flokk ég kysi, þótt síðar hafi komið í ljós að fleiri deildu mínum pólitísku skoðunum. Því miður lauk samstarfi þessa öfluga hóps og síðunni var lokað en hérna er hægt að skoða síðuna og þá sem stóðu að baki þessu.

              Það er með ólíkindum að fólk sem er skráð í stjórnmálaflokka geti ekki unnið að öðrum málefnum án þess að vera málað út frá stjórnmálaskoðun sinni. Hjá Jóni og félögum sem ætluðu að breyta stjórnmálunum, þá væri óskandi að þetta væri eitt af því sem væri hægt að breyta í umræðunni.

              Samfélagsmiðlarnir

                Nettröllin og staðreyndirnar

                Þessa dagana gengur ansi stórmerkileg verðsamanburður á netinu, sem Vigdís Hauksdóttir vakti upphaflega athygli á. Samanburðurinn sýnir svart á hvítu þær verðhækkanir sem hafa orðið á hjá stærstu lágvöruverslun á Íslandi, ásamt fleiri tölum sem hægt er að nota til samanburðar. Merkilegast samaburðurinn á launatölum. Niðurstaðan er, sama og það sem kemur ekki á óvart, það vantar mikið upp að tekjur hafi fylgt verðlagi.

                Eyjan birtir um þetta frétt og þar fara nettrölinn og „virkir í athugasemdum“ af stað og hakka Vigdísi í sig ásamt því að gera lítið úr samanburðinum. Þvílíkir skítadreifarar margir hverjir, þar sem farið er í manninn en ekki boltann. Vigdís tekur þennan samanburð og birtir hana á netinu ásamt smá pistli. Síðan hafa þúsundir Íslendinga birt þennan samaburð á netinu. Nettröllin hika engu að síður við að ráðast á Vigdísi af mikilli hörku og saka hana um ýmislegt án þess þó að geta bent á hvað það er sem hún á að hafa reiknað vitlaust (sé alveg litið fram hjá því að hún reiknar ekki neitt).

                Samfylkingarbloggarinn Teitur Atlason, sem ætlaði að nýta sér frægð sína á netinu til að komast á Alþingi, virðist nú fluttur til Noregs þar sem hann býðst til að fara í verslun og kanna verðlag í Noregi. Teitur getur svo sem dundað sér við að fara í verslun í Noregi, en hvað segir það okkur? Hann getur allt eins sagt okkur hvort það sé gott skíðafæri og hvort vel veiðist af þorski, eða sem sagt alls ekki neitt. Samfylkingargleraugu bloggarans virðast birgja honum sýn. Mælikvarðinn sem er verið að skoða er þróun launa og verðlags. Karfan í Bónus hefur hækkað mun meira en launin. Skildi þetta hafa verið svo í Noregi?

                Þegar horft er til launanna, eru einhverir sem virðast ekki kunna að lesa eða lesa að minnsta kosti ekki það sem stendur í samanburðinum. Það stendur þarna svart á hvítu hver breytingin er á launavísitölunni er, það stendur líka hver er breyting launa hjá opinberum starfsmönnum. Þetta eru opinberar tölur. Það kemur samt ekki á óvart að þessi nettröll, hafi ekki fyrir því að lesa það sem stendur á myndinni en fullyrða engu að síður að það sé Vigdís sem ekki kunni að reikna. Sama hvernig þessu er snúið við, þá hefur orðið mun meiri hækkun en sem nemur hækkun launa.

                Nokkrir eru duglegir að benda á gengi krónunnar, þeir fá varla nóbelinn fyrir að benda á þá staðreynd, það stendur í samanburðinum. Við erum með krónu í gjörgæslu hjá seðlabankanum, bæði með belti og axlabönd. Samt tekst mönnum ekki að halda henni í skefjum. Það sem verra er, þá erum við með verkalýðshreyfingu sem virðist hafa meiri áhuga á að taka upp annan gjaldmiðil en að vinna með þann sem við erum með í dag. Svo er reglulega sett upp leikrit fyrir okkur, smá sjónarspil svo landsmenn trúi því að verið sé að berjast fyrir hagsmunum okkar. Svo er haldið áfram eins og ekkert sé. Menn geta rætt um hina ýmsa mögulegu gjaldmiðla, en staðan er þannig að við sitjum uppi með krónuna að minnsta kosti næsta áratug, þar heldur seðlabankinn í alla spotta.

                Þessi samamburður er auðvitað ekki heildarsamanburður á neysluvísitölu en hann sýnir samt ansi vel þróunina í stærstu lágvöruverslun landsins miðað við launaþróun. Raunveruleikinn er að það er að það verður á hverjum degi erfiðara að ná endum saman fyrir venjulegt fólk, alveg sama þótt Jóhanna tönglist stanlaust á því hvað við höfum það gott.

                Samfélagsmiðlarnir

                  Epískt klúður í prófkjörum Samfylkingarinnar

                  Það virðist ætla að verða epískt klúður í kringum prófkjör Samfylkingarinnar, eða kannski ekki… þetta eru kannski bara hefðbundin vinnubrögð.

                  Töluverð umræða hefur verið um prófkjörið í Kraganum, þar tók það ótrúlegan langan tíma að telja atkvæðin, sem þó voru að mestu leyti rafræn.  Þeir sem hafa varið þetta hafa ítrekað talað um vafaatkvæði og pappírsatkvæði hafi verið að ræða.  Sömu helgi greiddu fleiri atkvæði í prófkjöri Sjálfstæðisflokksins í Kraganum en heildarfjöldi skráðra í Samfylkingina, þar var allt á pappír.   Sem betur fer voru Samfylkingarmenn ekki að telja þau atkvæði, því þá væru þeir líklega enn að.

                  Hafnfirðirngar virðast auk þess kenna þessum rafrænu kosningum um hvernig fór fyrir þeim. Menn vilja meina að atkvæðaseðlar hafi ekki borist í ákveðna heimabanka og vilja kanna það. Aftur má spyrja sig af hverju það er verið að halda úti þessum rafrænu kosningum?  Hefur Samfylkingin ekki mannskap til að manna hefðbundna kjörstaði?  Miðað við þáttöku í prófkjörinu þeirra eru það ekki rök, að rafrænar kosningar auki þátttöku.

                  Í Reykjavík er ástandið ekki sagt betra, ég hitti á förnum vegi mann sem sagði mér það í óspurðum fréttum að það hefði póstur gengið manna á milli, sem upphaflega hefði verið sendur á forystu Samfylkingarinnar.  Þar væri vefslóð inn á kosningakerfi eins frambjóðandans og nánast gefið upp notendanafn og lykilorð, ásamt leiðbeiningum um hvernig ætti að afrita flokkskránna úr kerfinu. Ýmsir og ekki bara Samfylkingarmenn hefðu nýtt sér tækifærið og ættu nú afrit af flokkskránni.  Menn hefðu jafnvel gantast með að henda þessu inn á eina af þesum nafnlausu síðum – sem þá væri ómöglegt að fjarlægja. Nú hef ég hvorki séð póstinn eða slóðina, en ef satt reynist að forysta flokksins hafi vitað af þessu, er það með hreinum ólíkindum og miklu stærra mál en að einhverjir örfáir einstaklingar hafi mögulega verið skráðir í Samfylkinguna án þeirra vitundar.  Ég er nokkuð viss um að það séu ansir margir sem ekki vilja að það sé upplýst að þeir séu í Samfylkingunni.

                  Samfélagsmiðlarnir

                    Nýja Ísland segir nei… eða já, af eða á.

                    Stefán Ólafsson skrifar grein á Eyjuna, þar segir hann að Nýja Ísland segi Já við tillögum stjórnlagaráðs. Svo flækir hann þetta inn í einhvern stjórnmálabúning og tengir við “gamla Ísland”.

                    Ég veit reyndar ekkert hvað þetta nýja Ísland er eða hver gerði Stefán að fulltrúa fyrir þetta nýja Ísland.  Ég veit þó að sú ríkisstjórn sem hinn rammpólitíski Stefán hefur kappkostað við að verja hefur ekkert með nýja Ísland að gera.

                    Hvort sem menn eru hlynntir eða á móti tillögunum hafa hóparnir verið alltof duglegir við að grafa skotgrafir og verja svo víglínuna.  Mála myndir eins Stefán er að gera, tengja við hið nýja Ísland og sem sagt ef ég kýs á móti er ég að styðja … búhúhú gamla vonda Ísland.  Aðrir hafa reynt að mála myndina að ég sé á móti beinu lýðræði, kirkjan segir að ég sé á móti þjóðkirkjunni, aðrir segja að með samþykkt sé að trygga inngöngu okkar í ESB og svo framvegis, allt eftir því hvað ég kýs á morgun. Umræðan í aðdragandum hefur verið frekar öfgakennd.

                    Ef það er eitthvað sem heitir nýja Ísland,  þá vonast ég til þess að fólk láti ekki sjálfskipaða sérfræðinga eins og Stefán Ólafsson segja sér hvað það á að fara kjósa, heldur kynnir sér efnið og taki afstöðu sjálft.  Nýja Ísland lætur ekki segja sér fyrir verkum. Trúir ekki draugasögum þeirra sem þær eru að segja heldur gefur sér tíma sjálft til að meta tillögurnar.  Það tekur ekki langan tíma og er nokkuð auðlesið og fræðandi efni.

                    Samfélagsmiðlarnir

                      Hreyfimyndablogg

                      Fyrst þegar ég sá fyrst svona hreyfimyndablogg, var ég alveg

                      Þegar ég sé hreyfimyndablogg í dag er ég alveg

                      Þetta hreyfimyndablogg er svo maí – eitthvað.

                      Þetta fer að verða ágætt.

                      Samfélagsmiðlarnir

                        Smáauglýsingar

                        dv smaauglysingarSmáauglýsignar eru nokkuð merkilegur söluvettvangur. Gamlir hlutir fá nýtt líf og minni verslanir kynna vörur sínar án þess að fara í gegnum dýrt ferli að auglýsa.

                        Í gamla daga var það DV sem réð þessum markaði. DV var smáauglýsingablaðið en með tilkomu Fréttablaðsins tóku þeir við. Þeir hafa hins vegar lítið sem ekkert sinnt þessum auglýsingamarkaði. Dæmi um hversu illa þeir eru að sinna þessu er að formið sem þeir eru með á netinu, hefur ekki virkað í nokkur tíma og það hefur aldrei verið hægt að skrá myndir (myndin hérna til hliðar sýnir það sem kemur upp, þegar smellt er á skrá smáauglýsignu).

                        Mogginn stofnaði á sínum tíma smáauglýsingavef. Hver sem er gat skráð sig inn á hann og hann náði nokkrum vinsældum, alla vega var nokkuð mikið af auglýsingum á vefnum. Þeir ákváðu síðan að loka vefnum og rukka 500 kall fyrir vikuna. Eitthvað sem fáir eru tilbúnir að greiða, enda hefur vefurinn verið síðan lítið notaður miðað við það sem hann gæti gert. Þeir eru svo með Finnur, ágætt blað sem fer inn á hvert heimili. Blaðið hefur samt náð litlu flugi. Það er eiginlega hálf ótrúlegt að þeir séu ekki að nýta sér sambland af því að vera með öflugan smáauglýsingavef og svo blaðið. Smáauglýsingar eru fáar í blaðinu, þrátt fyrir að vera ódýrara en að auglýsa í Fréttablaðinu. Ein leiðin væri t.d. að bjóða örfáar auglýsingar í blaðinu fríar, tilboð á auglýsingum eða gera smáauglýsingavefinn sinn aðgengilegri.

                        Líklega er sterkasti smáauglýsingavefurinn í dag Barnaland. Það er í raun ótrúlega merkilegt hvernig sá vefur hefur þróast og hversu öflugur smáauglýsingavefur hann er. Það er merkilegt að vefur sem fjallar um börn og umræðan hefur oft verið ansi óvæginn, sé í raun besti staðurinn til að selja gamlar bíldruslur eða Faxtæki.

                        Ef menn svo velta fyrir sér afhverju barnaland er sá vefur sem hefur náð mestum árangri í þessu, er það án efa að vefurinn hefur boðið upp á auglýsingarnar ókeypis. Af hverju að greiða fyrir auglýsingu sem þú færð ókeypis? Eitthvað sem t.d. Kassi.is og Smáauglýsingavefur Moggans komust að. Þeir hafa verið sniðugir og spilað rétt á “fríja” samfélagið, þar sem stærsti hlutinn auglýsir frítt. Lítill hluti notenda greiðir þeim svo fyrir auglýsingarnar sínar. Kannski eitthvað sem mogginn ætti að íhuga.

                        Svona að lokum, þá bíð ég eftir fyrsta íslenska smáauglýsingar appinu.

                        Samfélagsmiðlarnir

                          Afmælisdagur í boði Flugleiða

                          35 ára afmælisdagurinn í boði Flugleiða “and it sucked”. Í stað þess að vera í faðmi vina og fjölskyldu í Svíþjóð, var ég faðmi flugvallarins. Í stað þess að sitja á eðal-veitingastað í Köben, sýg ég vondann ostborgara í boði Flugleiða (fékk 2000-krónu “bætur”). Svona á tímum Facebook, þar sem allir eru jolly eða halda kjafti, ætla ég að segja aftur “it sucks”. Ég er bara drullu fúll yfir því að eyða þessum merkilega degi lífs míns í boði flugfélagsins í stað þess að vera með fjölskyldu og vinum. Þrátt fyrir bros og wink, eru flugvellir fjandi einmanalegir staðir.

                          Ég skil vel að það geti eitthvað komið upp á og sjálfsagt væri ég hressari ef þessum afmælisdegi væri ekki eytt hérna, en ég skil samt ekki afhverju upplýsingar þurfa að vera af svo skornum skammti? Það er frábært að flugleiðir hafa reglulega sent mér SMS og sagt mér hver töfin er. Mikil framför frá því sem áður var, en af hverju segja þeir mér bara ekki hvað er að? Ég finn það heldur ekki á síðunni þeirra, þar stendur sama og ég fékk í SMS-inu, tæknileg villa. En hvað þýðir það? Datt af hjól? Er móða inn á einum glugganum? Var einhver veikur? Af hverju segja þessi flugfélög manni bara ekki hvað það er sem er að?

                          Fyrstu fréttirnar voru að vélin færi í loftið, klukkan 15 en núna 18:20.

                          Já, og ég er nokkuð viss um að ef ég hefði flogið með Iceland Express, hefði ég a. ekki vitað neitt um hvenær ég hefði flogið b. ég hefði orðið af vonda ostborgaranum. Ég er aðeins “pist” út í Flugleiðir en aðalega vegna þess að ég vildi vera einhverstaðar annars staðar en á flugvellinum og þessi 2000 kall hefði allt eins geta verðið “fokk-u”-puttinn, fyrir að ná af mér fyrsta deginum í sumarfríi í nokkur ár.

                          Samfélagsmiðlarnir

                            Hálfsannleikur Stefáns

                            Stefán Ólafsson, prófessor, er duglegur að segja hálfsannleik, þar sem hann birtir helming sögunnar en sleppir úr stórum hlutum sem skipta máli. Þetta gerði hann fyrir hrun og þetta gerir hann aftur núna. Ég var byrjaður að blogga um þetta svar þegar ég sá svar Marinós G. Njálssonar, sem er ansi glöggur með tölurnar (þótt við séum ekki alltaf sammála). Þetta er nákvæmlega það sem ég sagt vildi:

                            “Því miður er Stefán á kafi í talnamengun og hugsanaskekkju.

                            Ein helsta ástæðan fyrir breytingu á skattbyrði er breyting á tekjum. Þetta kom skýrt og greinilega fram í grein Páls Kolbeins í Tíund í júní. Þegar skattbyrðin lækkaði var það vegna þess hve stór hluti teknanna var fjármagnstekjur. Hækkun skattbyrðinnar má síðan rekja til þess að fjármagnstekjur hurfu nánast.

                            Skekkjan í málflutningi Stefáns sést best þegar gerður er samanburður milli ára hjá tekjuhæstu 5%. Árið 2010 greiddi þessi hópur yfir 3,9 m.kr. sem samkvæmt Páli var 10,4% lægri upphæð en 2007! Skattbyrði var hins vegar 17% 2007 en er (skv. Stefáni) 31% 2010. Hvernig getur það verið jákvætt fyrir þjóðfélagið að tekjuhæstu 5%-in greiða 10.4% lægri skatta þó skattbyrðin aukist? Þetta er því slík rökleysa að ég verða að lýsa hneykslan minni á slíku málflutningi. Hvað Stefáni gengur til veit ég ekki.

                            Vonast ég til að Grikkjum takist að fá ríkasta hluta þjóðarinnar til að greiða hærri skatta í evrum í staðinn fyrir prósentum af tekjum. Aukin skattbyrði hefur nefnilega ekkert að segja, ef tekjurnar lækka um 40-50%.”

                            Stéfán birtir nefnilega þessar fínu myndir sínar en gleymir að segja ástæðuna. Það er alveg örugglega glimmrandi gott í hans bókum að misskipting tekna hafi minnkað og að hæstu 10% séu að borga hlutfallslega meira af tekjum sínum, en segja ekki frá því í leiðinni hver ástæðan er og að í raun þýðir þetta að tekjur ríkissins hafi dregist saman eins og kemur fram í grein Páls í Tíund.

                            Það er alla vegana sorglegt að hlusta á Stefán og Ríkisstjórnina telja okkur trú um hvað allt sé gott, vegna þess að tekjuskiptingin hafi jafnast og þeir sem meira eiga séu hlutfallslega að borga meira. Það hjálpar sjálfsagt sálinni hjá einhverjum að vita að við séum að meðaltali öll í sama skítnum.

                            Samfélagsmiðlarnir

                              Enn einu sinni umræða um “druslubílaleigur”

                              Bílaleigan nicecar

                              Bílaleigan nicecar

                              Enn einu sinni er komin upp umræða um “druslubílaleigurnar”. Ég er einn af hluthöfum í bílaleigunni Nicecars en við fengum mynd af okkur í frétt RÚV í gær, þar sem sagt var frá þessum bílaleigum og hversu vafasamar þær eru. Hvað veldur því að við nutum þess heiðurs, veit ég ekki. Ég veit ekki betur en að það eina sem við höfum unnið til saka er að bjóða upp á notaða bíla, okkur hefur alla vegana ekki borist neinar kvartanir vegna bílanna.

                              Viðskiptamódelið að leigja út notaða bíla er alls ekki óþekkt. Bæði í Bandaríkjunum og Evrópu eru reknar leigur sem heita “Wrent a wrek”, í Danmörku er til “Lej-et-lig” og svo framvegis. Þetta er því ekki neitt séríslenskt fyrirbrigði að leigja notaða bíla. Aðalatriðið er að fólk viti að því að hverju það gangi þegar slíkur bíll er leigður.

                              Í fréttinni hjá RÚV um málið, voru allar þessar bílaleigur settar undir sama hatt og þar á meðal við. Myndir voru sýndar frá fjölmörgum bílaleigum og eitt þeirra var okkar skilti. Svo var fjallað um einstakt tilfelli, þar sem bíll hafði oltið. Bíllinn í fréttinni var talað um 9 ára gamlan bíl. Í sjálfu sér er ekkert að 9 ára gömlum bíl hafi honum verið vel viðhaldið. Annað mál var með ónýt dekk. Í fréttinni kom hins vegar ekki fram hvaða bílaleiga þetta var, þótt draga megi þær ályktanir af myndunum að það hafi verið ein af þeim bílaleigum sem myndir birtust af og við liggjum því væntanlega allar undir grun um þetta.

                              Varðandi eftirlitið með leigunum þá er það rétt að það er lítið. Það kom mér á óvart hversu lítið eftirlit er með sjálfum bílunum. Mér sýnist að hvaða bíll sem er geti orðið bílaleigubíll og það sé nóg að skrá hann sem slíkan. Við höfum grínast með það, vegna umræðunnar að við ættum að gera sloganið okkar að :”Not every car can become a NiceCar”. Umræðan um aukið eftirlit er hins vegar á villigötum að mínu mati. Eftirlitsaðili sem kemur einu sinni á ári (eða oftar), gerir harla lítið gagn og væri bara auka flækjustigið án árangurs. Eðli málsins samkvæmt bíða bílar ekki við bílaleigurnar eftir að skoðunarmaðurinn mæti, þeir eru í útleigu eða geymslu. Ég held að ef menn ætli að auka eftirlit, þá væri frekar að auka það hjá skoðunarstofunum, hafa þar aukið eftirlit og jafnvel hafa kröfu um tíðari skoðun slíkra bíla. Að minnsta kosti að bíll sem er gerður að bílaleigubíl, færi í gegnum slíka skoðun áður heimilt er að leigja hann út. Ekkert er að því að auka kröfur til bílaleiga og að leigur sem uppfylli ekki lágmarkskröfur missi leyfið. Hins vegar þyrfti einnig að vera ábyrgð og að sá sem missi leyfið geti ekki bara stofnað nýa kennitölu um reksturinn og haldið sama nafni, heimasíðu og svo framvegis.

                              Þetta á ekki bara við um bílaleigur sem bjóða upp á notaða bíla. Þetta á ekki síður við um leigur sem leigja út nýja bíla. Bílarnir eru keyrðir tugiþúsund kilometra á ári og sé slíkum bíl ekki vel viðhaldið, er enginn munur á þeim bílum og þeim sem “druslubílaleigurnar” bjóða upp á.

                              Varðandi NiceCars þá er það okkar hagur er að allt sé í lagi með bílana okkar. Kostnaður af því að vera með bilaða bíla er margþættur og mun meiri en að vera ekki með bíla í lagi. Þetta á ekki bara við vegna kostnaðar vegna slysa. Það er gríðarlegur kostnaður af því að sækja viðskiptavin á biluðum bíl (útvega nýjann, sækja þann gamla og viðgerð ofrv.). Ekki má heldur gleyma óánægðum viðskiptavinum. Okkar hagur er af því að hafa bílana eins vel útbúna og hægt er. Við höfum lagt metnað okkar í að þeir bílar sem við bjóðum upp á séu einmitt velútbúnir og mjög reglulega farið yfir þá.

                              Ég hefði haldið að það ætti við líka um aðra samkeppnisaðila okkar. Á tímum netisins er slæm umsögn fljót að berast og fæla viðskiptavini frá því að versla við slíkar leigur. Engu að síður virðast vera bílaleigur á markaðnum sem er alveg sama um orðsporið sitt, bæði þegar kemur að því að leigja út lélega bíla og ekki síður þegar kemur að því að innheimta meintan skaða (sem er ekki minna alvarlegt gagnvart orðspori bíleiganna).

                              Samfélagsmiðlarnir

                                Hvað kostar sál Herdísar?

                                Mikil umræða hefur skapast um fjármál frambjóðenda, enda hefur það verið stemningin hér á landi undanfarin ár og birtist meðal annars í rannsóknarskýrslu Alþingis að það væri einfalt mál að kaupa sér pólitíkus. Sú umræða hefur oft á tíðum verið á villigötum að mínu mati og frambjóðendur hafa verið aflífaðir fyrir að þiggja fé frá “röngum aðilum” eða að upphæðirnar hafi verið of háar. Forsetaframbjóðendur hafa verið duglegir við að ræða um fjármál framboðanna. Það skrítnasta í þessari umræðu hefur verið að ákveðnir frambjóðendur og Herdís þar fremst í flokki hafa neitað að taka við peningum frá fyrirtækjum.

                                Í því ljósi finnst mér vera eðlilegt að spyrja, hvað sál Herdísar kostar?

                                Getur Síminn t.d. keypt sál Herdísar fyrir 23 þúsund, eins og sú upphæð sem Herdís endurgreiddi Símanum eftir að Síminn hafði óumbeðinn greitt inn á reikning Herdísar? Ef forstjóri Símans ákveður nú að greiða henna úr eigin vasa, er munur á því?

                                Upplýsingingar eru góðar en fullkomið gagnsæi er einfaldlega ekki til. Ef menn óttast að framboð spillist á einhvern hátt við það að þiggja 23 þúsund króna gjafir frá fyrirtækjum, þá er ýmislegt annað sem slík framboð þurfa að óttast. Ef einhver dæmi eru nefnd, þá eru margir sem leggja hönd á plóg í slíkum baráttum og leggja fram tíma og vinnu við að koma frambjóðendum á framfæri. Hver eru áhrif þeirra? Hvað með vini frambjóðendans? Fjölskylda?  Lánadrotnar?  Fólk sem litið er upp til?

                                Hvað er þá með frambjóðenda sem steypir sjálfum sér í skuldir við framboðið líkt og Ólafur gerði þegar hann fór fyrst í framboð árið 1996. Ólafur hefur ítrekað verið spurður um hver hafi greitt af þessu og vanalega hefur hann eytt umræðunni með óljósum svörum um tugi þúsundunda Íslendinga og að hann hafi ekki geymt bókhaldið. Nú ætla ég ekki að ætla honum eittthvað óheiðarlegt í þeim efnum, en á meðan hann man ekki sjálfur hvernig þessi skuld var greidd, þá vitum við lítið um það. Þetta gefur hins vegar tilefni til vangaveltna varðandi sambærilegar aðstæður. Jafnvel þótt forsetaframbjóðandi upplýsi alla styrki sem honum hefur borist fyrir kosningar á kjördag og við hefðum fullkomið kerfi þar sem upplýst væri í rauntíma um alla þá sem styrkja frambjóðendur, þá hefðum við ekki fullkomið gagnsæi í slíku tilfelli. Að minnsta kosti ekki þangað til löngu síðar, þá getur alltaf gerst eins og hjá Ólafi að tugir þúsunda hafi greitt og jafnvel þótt einn af þessum tugum þúsundu hafi greitt mest og jafnvel meginhluta skuldarinnar.

                                Á endanum verða menn bara að beita eðlilegri skynsemi. Ef menn ætla að það sé hægðarleikur að kaupa sér frambjóðenda, þá er það líka hægt á margan annan hátt en að greiða beint í kosningarsjóði hans.

                                Samfélagsmiðlarnir

                                  Viðtal í alþjóðlegu bílaleigublaði

                                  Ég ásamt fleirum stofnuðum bílaleiguna Nice cars fyrir um ári síðan, þar sem við ákváðum að einblína á 4×4-bíla og sérstaklega breytta bíla. Svona sem “jeppaköllum” fannst okkur það vera áhugaverð hugmynd að bjóða erlendum ferðamönnum upp á að prufa að keyra slíka bíla.

                                  Það var aldrei hugmyndin að fara í samkeppni við stóru bílaleigurnar, en að vera frekar með fáa bíla og vanda til verka. Bjóða vel breytta bíla og bíla í góðu ástandi og þrátt fyrir að vera með notaða bíla, að fara ekki í þann flokk að vera druslubílaleiga.

                                  Við höfum verið mjög ánægðir með árangurinn og hann hefur verið samkvæmt okkar væntingum sem gengu út á hóflegan vöxt. Það voru mjög margar efasemda raddir í upphafi og nóg var af úrtölumönnum, enda eru orðið á annað hundrað bílaleigur á markaðnum. Það er því að verða bílaleiga í öðrum hverjum skúr á Íslandi. Það er reyndar kannski tilviljun að við fórum af stað á sama tíma og allir hinir, en við höfum í nokkuð langan tíma verið að velta þessu fyrir okkur. Hlutirnir æxluðust bara þannig að í fyrra var tækifæri og við ákváðum að grípa það. Á þessu ári höfum við lært ótrúlega mikið en eigum alveg örugglega margt ólært enn, sumarið á vonandi eftir að nýtast vel í það.

                                  Á dögunum var svo viðtal við mig í alþjóðlegu bílaleigublaði. Blaðamaðurinn hafði tekið eftir markaðssetningu okkar og fannst áhugavert að tala við okkur, enda var áherslan öðruvísi í markaðssetningunni og bílaleigan er öðruvísi en flestar aðrar bílaleigur. Viðtalið birtist svo hérna í netútgáfu blaðsins og styttir útgáfa birtist svo í pappírsútgáfu blaðsins.

                                  Samfélagsmiðlarnir

                                    Heimasíður forsetaframbjóðendanna

                                    Ég heyrði hluta af endurflutningi úr þættinum “Í bítið” í morgun á Bylgjunni, þar sem Andri Ólafsson(Breki Logason) og Halla Gunnarsdóttir voru að velta fyrir sér forsetaframboðum. Þau fjölluðu aðalega um Facebook og heimasíður frambjóðendanna.

                                    Eins og ég benti á hérna, þá bentu þau líka á veika stöðu Ara Trausta í þættinum. Þau veltu jafnvel upp bókakynningu Ara á sama tíma og hann kynnti forsetaframboðið. Það er kenning sem kom ekki upp í umræðunni hjá mér, að forsetaframboðið væri ein stór bókakynning (svo mörg voru ekki orðin í þættinum).

                                    Merkilegast þótti mér vera umræðan um heimasíður frambjóðendanna. Þar var lítið gert úr heimasíðu bæði Ara Trausta og Herdísar. Þau hafa bæði ákveðið að nýta sér WordPress kerfið, bæði (að öllum líkindum) með þemu sem þau borguðu ekkert fyrir. Sem sagt ekki mikið verið eytt í það, þótt vinna Herdísar í efnisöflun sé mun meiri en það sem er hjá Ara (nýtist honum sjálfsagt áfram til að kynna bækurnar sínar).

                                    Í umfjöllun í þættinum í morgun var að heyra að Breka fyndist ekki mikið koma til þess að síða Herdísar væri ekki komin í loftið (þegar það var sagt – er komin í loftið í dag) og svipað gilti um síðu Ara. Það merkilega er að hvorki Þóra né sitjandi forseti eru með heimasíður. Þeim datt þó ekki í hug einu sinni að minnast á það!

                                    Það vekur upp spurningar hvort það séu að verða breytingar í kosningabaráttum og að Facebook sé að verða netmiðillinn sem skiptir öllu máli, á meðan heimasíður skipta minna máli? Einnig getur það verið að Þóra hefur bara verið í mun meiri samskiptum við fjölmiðlamenn og þeir taki því minna eftir því að það sé engin heimasíða. Andri Breki upplýsti að Þóra væri með öfluga PR-menn, sem tengdust Sjálfstæðisflokknum og Samfylkingunni. Punktur sem ég hef ekki heyrt áður. Sem sagt tveir eða fleiri sem mér þótti merkilegt (ásamt flokka tengingunum), þótt það kæmi ekki á óvart.

                                    Sem áhugamaður um framboð, virðist Þóra vera með flottustu og skipulögðustu baráttuna. Það er gaman að horfa á þetta svona utan frá. Ég hef áður sagt það og segi það aftur, ég átti von á mun öflugri baráttu frá Herdísi og að hún myndi ná mun meira flugi. Þarna skiptir líklega máli að vera með öfluga maskínu og góða tengingu við fjölmiðla.

                                    Samfélagsmiðlarnir

                                      Aðgangur að náttúruperlum

                                      Það skýtur óneitanlega skökku við þegar formaður Náttúruverndarsamtaka Íslands krefst þess að almenningur fái óheftan aðgang að náttúruperlum landsins, óháð því hvort sá ágangur sé að eyðileggja náttúruna eður ei. Um leið og ferðmennska hefur aukist gríðarlega á undanförnum árum, þurfum við að fara að hugsa hvort ágangur á þessa vinsælu ferðamannastaði séu að valda varanlegu tjóni.

                                      Við eigum líka að vera óhrædd við að taka umræðu um hvort það megi ekki rukka inn á ákveðnar náttúruperlur. Erlendis þykir það ekkert tiltökumál. Ég greiddi á sínum tíma 3 Evrur til að skoða “hæsta foss” Þýskalands og minnist þess að hafa greitt inn á fleiri staði. Á meðan við horfum upp á gersemar eins og Geysis-svæðið í algjöri niðurníðslu, virðist það vera óhugsandi að rukka fólk nokkra hundraðkalla fyrir að skoða það. Sú litla upphæð myndi hins vegar koma á móti þeim kostnaði sem kostar að sjá til þess að svæðið sé í þokkalegu ástandi og það sé ekki beinlínis hættulegt að sækja það heim.

                                      Og fyrst formanninum er á annað borð svona umhugað um aðgengi landsmanna að náttúruperlum, hlýtur hann að skella sér til umhverfisráðherra og kvarta undan því hversu mjög hefur verið hert aðgengi að hálendinu. Nema að eina leiðin að hans mati sé að nálgast náttúruna gangandi.

                                      Þá hefði Kersmálið ekki átt að verða neitt vandamál, því sannarlega ætlaði ráðherrann ekki að ganga þangað, enda ein helsta ástæða þess að Kerið er svo vinsælt, er hversu auðvelt er að nálgast það akandi.

                                      Samfélagsmiðlarnir

                                        Af hverju fer Ari fram?

                                        Ég velti fyrir mér af hverju Ari Trausti fer fram. Nú er í sjálfu sér ekkert að því að hann fari fram. Ari er hins vegar klár kall og veit að hann á ekki bara lítinn möguleika, hann á mjög, mjög lítinn möguleika.

                                        Nema að hann sé með einhver svakaleg tromp á hendi, sem ég sé ekki, þá á hann eftir að lenda í hóp með Herdísi og svo hinum. Við sjáum að jafnvel þótt Herdís sé að mörgu leiti mjög frambærilegur frambjóðandi (fyrir utan arfavitlausar yfirlýsingar í upphafi), þá er hún bara alls ekki með í umræðunni. Mín tilfinning er að hún muni draga sig fljótlega úr baráttunni enda þjónar það ekki hennar hagsmunum að enda með örfá prósent. Kristín Ingólfsdóttir hafði þó vit á því að mæla vinsældir sínar áður en hún lýsti yfir hvort hún myndi bjóða sig og kom svo í kjölfarið með yfirlýsingu um að hennar væri enn þörf í HÍ (en það stöðvaði hana þó ekki til að íhuga það). Ég hef ekki heyrt af neinum slíkum mælingum hjá Ara.

                                        Mér sýnist á heimasíðu Ara að hann ætli að “boot-strappa” þetta, það er ekki eyða of miklum peningum . Frítt WordPress þema bendir ekki til þess að Ari ætli að hella peningum í framboð (þótt það sé í sjálfu sér ekkert að útlitinu).

                                        Eftir sit ég og velti fyrir mér hvað valdi því að hann ákveði að taka þátt í þessu kapphlaup? Ekki bara er hann að koma inn í kapphlaupið þegar það er löngu hafði, heldur eru tveir sem hafa stungið hina af.

                                        Kannski trúir Ari því að hann geti unnið þetta en kannski er einhver önnur ástæða að baki framboðinu? Ég sannast sagna átta mig ekki á þessu en held að Ari hljóti að vita að það séu meiri líkur að hann vinni lottóið en að hann verði næsti forseti íslenska lýðveldisins.

                                        Samfélagsmiðlarnir