Bullað um Bjarna Ben

Ég sé að grein á vald.org hefur farið eins og eldur um sinu um netið, þar sem fjallað er um Bjarna Benediktsson og meinta spillingu. Greinin er góð en því miður algjör þvæla. Þetta er ekki einu sinni góðar samsæriskenningar. Það er nóg að lesa greinina, skjölin og greinarnar sem vísað er á til að sjá í gegnum bullið.

Stóra sprengjan á að vera að Bjarni Benediktsson sé tengdur fyrirtæki sem er að gera einn stærsta fjárfestingarsamning sem gerður hefur verið eins og segir í greininni:

„Núna 24. mars 2015 síðastliðinn, var gerður gríðarlega stór samningur við Elkem Silicor Materials en það er nafn Íslenska járnblendifélagsins í dag. Þetta er einn stærsti samningur um fjárfestingu við fyrirtæki sem gerður hefur verið frá því 2003 og er í heildina 120 milljarðar. Fyrirtækið framleiðir kísiljárn eða ferrosilicon (FeSi).“

Þarna er vísað í frétt á netinu í þeirri frétt er ekki minnst einu einasta orði á Elkem. Heldur fyrirtæki sem heitir Silicor Materials. Hérna er linkur á heimasíðu fyrirtækisins ásamt upplýsingum um milljarða viðskipti þar sem þeir eru að fjárfesta á Íslandi.

Um sögu fyrirtækisins segir:

“The organization was founded as a development company in 2006 under the name Calisolar, with the goal of manufacturing low-cost photovoltaic (PV) solar cells from silicon designed specifically for the solar industry (“solar silicon”) rather than electronic-grade polysilicon.”

Þetta er sem sagt bara eitthvað allt annað fyrirtæki sem er ekki á nokkurn hátt tengt Elkem. Það sem meira er, þá er fullyrt eitthvað allt annað nafn á fyrirtækið Elkem, en samkvæmt gögnum sem þau sjálf vísa í heitir Elkem bara Elkem og ekkert annað. Þrátt fyrir ítarlega leit finn ég ekki með nokkru móti neina tengingu á milli Elkem og Silicor. Þetta virðist vera tilbúningur höfundar sem gæti verið tilkomin vegna framleiðslu fyrirtækisins sem er kísiljárn eða ferrosilicon eins og stendur raunar í greininni.

Seinna ruglið er álíka heimskulegt, af einhverjum ótrúlegum ástæðum eru menn að búa til alveg ótrúlegt hneyksli upp úr því að Bjarni Benediktsson sé tengdur Bílanaust. Hver sem skrifar þessa grein getur þó ekki lesið eigin gögn. Það stendur mjög skýrt og greinilega í þessum pappír sem höfundur sýnir í greinni að félagið hefur verið sameinað (og þar með afskráð) árið 2007. Þeir aðilar sem þarna eru skráðir, eru þeir aðilar sem voru í stjórn þegar félagið var afskráð. Það er augljóslega ekki stjórnir í afskráðum félögum og eiginlega frekar skrýtið að það sé hægt að fá pappír mörgum árum síðar frá fyrirtækjaskrá með slíkum upplýsingum eins og um virka stjórn sé að ræða.

Að lokum hafa verið grafnar upp enn frekari sannanir á meintu hneyksli Bjarna, en það hefur komið í ljós að árið 2002 var Bjarni lögmaður Elkem. Þvílíkt hneyksli að Bjarni sem starfaði sem lögmaður á þessum tíma og var ekki kominn á þing hafi starfað fyrir fyrirtæki!

Þetta er algjört bull frá upphafi til enda, það eina sem stendur eftir er að Bjarni er skráður bt aðili fyrir Elkem ASA. Sú skráning þýðir samt ekki neitt. Bjarni ber ekki ábyrgð á félaginu, er ekki í stjórn félagsins eða hefur ekki endilega nokkra einustu tengingu við félagið. Eina sem þetta þýðir er að á einhverjum tímapunkti var hann skráður tengiliður. Það var sjálfsagt gert fyrir 2002 þegar félagið keypti Íslenska Járnblendið og Bjarni var lögmaður þess. Síðan hefur það verið dótturfélag Elkem og móðurfélagið varla þurft annan tengilið á Íslandi en eigið félag.

Það er algjör skömm af þessum skrifum. Það er sorglegt að sjá fólk dreifa þessari vitleysu. Því miður hefur fólk ekki gefið sér tíma til að kynna sér málið og er tilbúið að trúa á spillingu. Það er í sjálfu sér verkefni fyrir Bjarna að koma í veg fyrir að slíkur jarðvegur sé fyrir hendi að auðvelt sé að koma slíkum sögum af stað. Höfundur greinarinnar á hins vegar að skamma sín, enda hefur þessi grein annað hvort verið skrifuð af mjög illum hug eða heimsku.

Uppfært:
Ég sé að það er uppfærsla á greininni, þar sem er látið eins og Silicor og Silicon hafi skolast til og um smá uppfærslu sé að ræða. Þetta var grunnurinn að allri greininni og “uppfærslan” er ný grein sem á ekkert skilt við þá gömlu nema að ruglið um Bílanaust stendur enn. Greinin er samhengislaust rugl og það væri hægt að skrifa annan pistil um ruglið í þessari nýju grein.

Samfélagsmiðlarnir

    Ferðaþjónustan græðir en við borgum

    Samtök verslunar og þjónustu segja okkur frá því að ferðamenn hafi greitt tvo milljarða í skoðunarferðir í janúar. Það kemur reyndar ekkert óvart, þegar ég skrapp í bæinn áðan þá taldi ég 8 rútur sem voru á leiðinni úr bænum, fullar af ferðamönnum á leið að skoða norðurljósin. Það hefði væntanlega þurft að segja mér það tvisvar fyrir nokkrum árum að okkur tækist slíkt í janúar.

    Hin hliðin á þessu er að það er orðið alltof mikið álag á ferðamannastaði. Hugmyndin á Alþingi virðist vera að skattleggja þjóðina (ásamt ferðamönnum) til að mæta þessu góðæri í ferðamennsku.

    Það gengur svo sannarlega vel í ferðageiranum um þessar mundir. Icelandair græddi 9 milljarða í fyrra, þá eftir að reikna saman hagnað frá hundruðum eða þúsundum fyrirtækja sem starfa innan geirans.

    Nú þegar aldrei hefur gengið betur, þá á að rukka landsmenn sérstaklega. Þetta hljómar eitthvað öfugsnúið er það ekki? Ferðamannageirinn er að græða á tá og fingri og það að hækka á okkur skatta. Þetta er gert til að þessi fyrirtæki geti haldið áfram að græða.

    Úr því það á að nota þessa aðferð væri ekki rétt að færa þetta yfir á aðrar atvinnugreinar t.d. sjávarútveg? Nú gengur þeim vel og með sömu rökum ætti ekki að rukka þjóðina.

    Þótt þessi dæmi séu augljóslega ekki sambærileg, þá eru þau sett fram til að sýna að umræðan er á villigötum. Það á ekki að vera að deila um hvort og hvernig við landsmenn eigum að greiða niður ferðaþjónustuna. Það á að ræða hvað ferðaþjónustuna ætlar að greiða fyrir auðlindina.

    Samfélagsmiðlarnir

      Hetjur eða Skúrkar?

      Ég sé að Jóhann Páll er hættur á DV. Þeir félagar breyttust úr skúrkum og í hetjur á örfáum dögum eftir að í ljós kom að þeir höfðu haft rétt fyrir sér varðandi mál Hönnu Birnu. Eftir það þá hafa þeir félagar gengið á vatni að því er virðist. Þeir virðast vera hluti af „the untoucables“ og flytjendur fagnaðarerindisins og sannleikans.

      Um leið ég tek hatt minn ofan fyrir þeim að hafa fylgt þessu máli eftir eins og þeir gerðu, þá gleymist að stundum ratast kjöftugum satt orð á munn.  Því miður á það við um ansi margt sem ritað var í DV.

      Ég hef á köflum verið áskrifandi DV og viljað lesa og styðja fjölmiðla sem hafa verið að „skera á graftarkýlin“ eins og þeir segja sjálfir frá. Á endanum hef ég þó alltaf endað með segja upp áskriftinni. Þessi graftarkýli sem þeir voru að skera á voru einum of oft tilbúningur. Það þurfti oft ekki að hafa mikla þekkingu á málum til að sjá að umfjöllun var bæld, skæld og afskræmd. Mýflugur urðu að úlföldum. Blaðamennirnir virtust fyrst og fremst leita að blóðinu en ekki sannleikanum. Val á orðalagi var oft á þann veg að annað hvort skildi blaðamaðurinn ekki það sem hann var að skrifa um eða vísvitandi var verið að snúa út úr. Það reyndist oft erfitt að átta sig á því, hvað var satt og hvað var logið. Varla eftirsótt staða hjá fjölmiðili og því endaði ég á að segja blaðinu upp.

      Það verður því lítill söknuður af DV eins og það var. Um leið og maður vill hafa fjölmiðil sem uppfyllir þau háleitu markmið sem DV hafði, þá má fjölmiðillinn ekki missa augun af boltanum eins og DV gerði. Það er getur aldrei verið góður pappír að láta sig lítið varða um sannleikann og hugsa frekar um krassandi fyrirsagnir.

      Samfélagsmiðlarnir

        Breyting vsk og niðurfelling vörugjalda

        Nýverið voru ýmsir skattar hækkaðir lítillega á sama tíma og vörugjöld voru felld niður af annarri vöru og skattar lækkaðir.

        Fjölmargir brugðust ókvæða við og með ólíkindum að fyrirtæki hafi ekki beðist afsökunar á því að leyfa starfsmönnum að uppnefna menn og ríkisstjórn. Um leið og menn hafa spáð heimsenda og heilu ræðurnar um læsi fólks, þá má spyrja sama fólk hvernig ástandið var hérna fyrir 2007.

        Á því mikla og merkilega ári var þetta skattþrep nefnilega lækkað. Fram að því hafði sum að þessari vöru verið í efsta skattþrepi (þá 24,5%) og annað lækkað úr 14% í 7%.

        Matvörur
        Virðisaukaskattur af almennum matvörum lækkar úr 14 prósentum niður í 7
        prósent, virðisaukaskattur af sælgæti, gosdrykkjum, ávaxtadrykkjum og kexi
        lækkar úr 24,5 prósentum í 7 prósent. Vörugjald af ávaxtadrykkjum, ís, kexi, kaffi,
        te og kakó hefur jafnframt verið fellt niður, en vörugjald helst óbreytt á sykri og
        sætindum.
        Bækur, tímarit, blöð og geisladiskar
        Virðisaukaskattur af bókum, blöðum og tímaritum lækkar í dag úr 14 prósentum
        í 7 prósent. Virðisaukaskattur af hljómdiskum lækkar úr 24,5 prósentum í 7 prósent.
        Þannig lækkar geisladiskur sem áður kostaði 2.199 krónur í 1.890 krónur.

        Það má þá spyrja, hvernig var lestrarástand þjóðarinnar fyrir þessar breytingar? Batnaði ástandið mjög mikið þegar skattprósentan lækkaði?

        Ekki að ég skilji ástæðuna fyrir þessum breytingum. Niðurfelling vörugjaldanna var mjög skiljanlegt, en lækkun hærra þrepsins í lægsta stig frá upphafi og hækkun lægra þrepsins skil ég ekki. Þjóðin mun samt halda áfram að kaupa sinn mat, þetta mun ekki skaða læsi þjóðarinnar og gamall bílafloti þjóðarinnar verður áfram viðhaldið.

        Eigum við ekki bara að róa okkur í svartsýnis spánum?

        Samfélagsmiðlarnir

          Bætum netverslun en hindrum hana ekki

          Í gær var fundur á vegum Landsbankans um fjárfestingartækifæri í verslun og þjónustu. Svo virðist sem eitt erindið hafi verið með ansi merkileg skilaboð, en samkvæmt frétt um erindið virðist eitt erindið hafa frekar hindra bein viðskipti við útlönd frekar en að hvetja til þeirra.

          Íslensk fyrirtæki verða einfaldlega að standa sig í samkeppninni, þau verða að aðlaga sig að þeim raunveruleika sem er í gangi á hverjum tíma. Samkeppni frá kínverskum smásölum, þar sem launakostnaður er mun lægri en á Íslandi er hluti af þeim raunveruleika. Það er þá íslenskra verslana að skapa verðmæti sem eru umfram það sem kínversku netverslanirnar geta boðið.

          Það er ýmislegt sem þarf að taka tillit til þegar metin eru verðmæti. Neytendavernd er góð hér á landi og menn þurfa að standa 2 ára ábyrgð. Erlendir seljendur sleppa alveg við ábyrgðina. Vörur uppfylla heldur ekki alltaf staðla og það getur verið erfitt fyrir neytendur að átta sig á því hvort vara sé heilbrigð eða hvort hún sé án áhættu. Nærtækustu dæmin eru hleðslutækin fyrir iPhone símana, sem rafmögnuðu fólki við ákveðnar aðstæður. Fyrirtæki sem selja slíka vöru þurfa að bera ábyrgð og slíkt kostar.

          Verslun á Íslandi þarf einfaldlega að laga sig að aðstæðum, lækka kostnað og standa vera betri í samkeppninni. Erlendis hafa menn aðlagað sig að þessu. Hvernig stendur t.d. á því að ég ef ég skila vöru þá er mér réttur gervipeningur sem endist mér í 1-2 ár og þeir kalla inneignarnóta. Ég lét þá hafa alvöru peninga. Hvernig er með vöruskil? Erlendis get ég fengið flíkina heim og fengið að prufa, ef mér líkar ekki við hana get ég komið og skilað (og fengið endurgreitt). Húsnæði er dýrt og margar verslanir hafa komið sér fyrir í allt of stóru húsnæði.

          Ein stærsta hindrunin í þessu er engu að síður íslenski pósturinn. Það er nánast með ólíkindum hvernig það fyrirtæki getur blóðmjólkað þessa pakka sem koma til landsins. Bæði er verið að rukka fólk um tollafgreiðslugjöld, geymslugjöld, flýtigjöld og svo framvegis. Pósturinn á Íslandi er líklega eina fyrirtækið í heiminum sem er óánægt með aukin umsvif og viðskipti, en það er að heyra að það sé einhver mesta kvöl og pína að þurfa að taka við þessum aukna fjölda sendinga frá Kína.

          Það er engum greiði gerður með því að hindra erlend viðskipti. Það er fyrirtækja að aðalaga sig að raunveruleika hvers tíma, laga verðmæti vörunnar að aðstæðum og bæta samkeppnisstöðu sína. Það verður ekki gert með hindrunum eins og vera með ömurlega póstþjónustu. Stjórnvöld hljóta að fagna lægra vöruverði og aukinni samkeppni. Eitt af því væri að einfalda afhendingu á smápökkum og setja frímark sem væri t.d. 10 – 20 þúsund líkt og er á hinum Norðulöndunum.

          Samfélagsmiðlarnir